Malia - Garden of Eve (2020)

Een nieuw album van deze in Malawi geboren zangeres, die overigens al jaren vanuit Londen en New York werkt. Voor deze plaat werkte ze samen met Duitse muzikanten. Voor mij is het een nieuwe zangeres. Ik had nog nooit van haar gehoord. Met de Duitsers heeft ze een plaat gemaakt die in het beschaafde blues segment valt, met wat soul en een snufje gospel. Daarnaast is een enkel uitstapje richting een vuige rocker ook op de plaat te vinden.

Meer Robert Cray dus dan Muddy Waters met Johnny Winter. Laat staan blanke bluesmannen die het een sport vinden om zoveel mogelijk noten in een seconde te proppen. Het overgrote deel van de plaat is uiterst beschaafd, maar gewoon prettig om af en toe naar te luisteren.

Dat geld zeker voor de stem van Malia. Licht hees, duidelijk goed gebruikt in de afgelopen jaren, waardoor er echt een zangeres aanwezig is. Een stem die direct opvalt, zonder het er te dik op te leggen. Ze wint het dan ook direct van bijvoorbeeld een Janiva Magness, zonder een song met de kwaliteit van 'That's What Love Can Do' te benaderen.

Een minpunt in mijn oren is haar versie van B.B. Kings 'The Thrill Is Gone'. Te klinisch en iets te snel. Haar 'Love In Vain' mag er dan weer wel wezen. Qua zang meer Robert Johnson en minder Mick Jagger live in 1969.

Kortom, geen hemelbestormende plaat, maar gewoon lekker voor erbij.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Laat er één zaak duidelijk over zijn: Malia heeft een erg prettig en warm stemgeluid. Dat stemgeluid ligt als een prettige deken over dit hele album heen. Of er nu meer blues in te horen is (The Thrill is Gone, Death, Moving Away) of meer blazers (Me & My Girlfriend). Of het nu spannender is (Hope, Freedom at Last) of makkelijker (Last Show). Een fijn ritme heeft (Lord, I Feel So Bad) of juist rustig en sereen (Restoration). Eigenlijk valt alleen Two Seedlings me wat tegen, waarin op één of andere manier de zanglijnen me wat tegen staan. Maar over de gehele linie een fijne plaat.