Francis Lalanne - Rentre chez Toi (1979)

Francis Lalanne, een in Nederland onbekende Franse zanger. Leerde hem kennen in de jaren 80 toen ik mijn Franse vrouw ontmoette en haar zeer summiere platencollectie beluisterde. De wat alternatieve jongeren in Frankrijk luisterden vanzelfsprekend naar progressieve muziek uit Engeland, Amerika etc en ook naar de Franse wortels, dus Brel, Brassens, Ferré. Verder werd veel Engels materiaal vertaald en gezongen door Franse artiesten. En in 1979 was daar Francis Lalanne, rebels uiterlijk die direct met zijn eerste plaat een prestigieuze prijs won. Francis was een Frans-Uruguayaanse zanger, waarschijnlijk uit een zeer creatief gezin, broer Felix is een begenadigd gitarist en andere (waarschijnlijk half) broer Rene Manzor is film producent.
De plaat begint met de titel song 'Rentre chez Toi' , bijna 8 minuten lang word je meegenomen door Francis, waar hij tegen een jeugdige vrouwelijke fan zegt, dat ze een droombeeld volgt, maar geen werkelijkheid. Ze is verliefd op iemand die ze helemaal niet kent en het beste is dat ze terug gaat naar haarzelf. Een zeer emotioneel lied en de manier waarop Francis dat zingt, maakt dat enkel erger. Francis zingt, kreunt, huilt , schreeuwt. Je moet daar tegen kunnen en veel mensen zullen afhaken. Verder is ook de muzikale begeleiding zeer theatraal en bombastisch, maar regelmatig klinkt het prachtige gitaarspel van Francis er tussen. Als we het over emotiepop hebben, dit is het wel. Marteau Piquer is ook een wat langer nummer waar Francis nogmaals helemaal uit zijn dak gaat, meer rock achtig. Daarentegen is J'ai vingt ans een vrolijk niemendalletje dat nog lang in je gehoor blijft zitten.
Ik was toen ik het voor het eerst hoorde redelijk onder de indruk van de bombast , maar ook muzikaliteit van het album. Afwisselend, een nieuwe generatie aansprekend. Concerten van Francis moesten toen redelijk agressief zijn, enerzijds de verliefde tienermeisjes, maar ook wat wildere jongens die zich herkenden in de teksten en uiterlijk van Francis. En Francis die er van hield de boel op te hitsen en redelijk arrogant kon zijn.

Na dit debuut kwam al gauw een tweede album, gewoon Francis Lalanne geheten met ook weer een paar mooie nummers. Daarna wordt het lastiger want er komen dan 2 albums uit die gewoon Lalanne worden genoemd. Haal dat allemaal maar uit elkaar. De jaren 80 waren succesvol voor Francis, daarna werd het minder, ook de albums.

Francis heeft heel wat verschillende dingen gedaan ook gespeeld in films, schrijft boeken en hij is ook politiek actief. Bij een groene partij, maar hij is ook zeer betrokken bij de 'gele hesjes' beweging. Een excentrieke man, wat ook al blijkt uit dit emo album.