Duivel - Tirades Uit de Hel (2020)

Zo, dit klinkt lekker smerig! Wie een halfuurtje vuige black metal wel kan smaken, zou ik deze plaat zeker willen aanbevelen!

Hond der primaten?

De Tirades Uit De Hel zoals gedaan door Duivel bestaan uit ouderwetsche zwartmetalen oerinstincten zoals die in het begin van de jaren negentig vorm kregen. Het botvieren van verdorven lusten op elke argeloze voorbijganger die maar net op de verkeerde plaats en tijd wandelt, staat centraal. De geijkte referentiepunten als de oude Darkthrone en de vroege Satyricon zullen allereerst wel een geeuw opwekken. Net als die fantastisch brakke titels overigens. Maar toch heeft Duivel een verrassend staaltje charme verborgen in deze gitzwarte berg met demonenkots. Het tempo is gejaagd, herkenbare riffs met straffe melodieën vliegen om de oren en die goedkope synths maken de sfeer helemaal compleet. Heel klassiek dus maar wel zeer amusant.

Alles aan deze plaat lijkt uit te schreeuwen: "Neem het in satansnaam niet al te serieus!"

Toch schuilt daarachter stiekem een erg goeie plaat. Want de mannen van Duivel weten wel hoe ze hun bandnaam alle eer kunnen aandoen, met demonische vocalen, gierende riffs en die heerlijk goedkope synths. In een song als Offerande aan de Schimmen der Afgestorvenen wordt dit alles bijvoorbeeld op treffende wijze samengebracht.

Duivel raast, huilt, giert en tiert en laat me, om de band maar 'ns te quoten, dolend verteerd achter.

4 sterren