Lee Konitz - Motion (1961)

Hoog gemiddelde door personen met overeenkomstige smaak ! O.k..het is een revolutionair album, maar is het anno 2012 ook nog genietbaar ?

Ik zal hem nog eens op de draaitafel gooien.

eerder genietbaar dan revolutionair denk ik, zo vernieuwend was dit toch niet? Afgezien van het feit dat hij de meeste thema's niet speelt aan het begin, maar daar had z'n leraar Tristano ook nog wel eens een handje van

Lekkerrre lossse cool jazz met Konitz in een bijzondere hoofdrol van begin tot eind.

Dat was volgens mij een redelijk nieuwe vorm in 61(uit het blote bolletje, geen wiki of ander naslagwerk dus ik wil het best mis hebben ) Dus relatief gezien lijkt het mij best bijzonder, maar ik mis dynamiek en spanning.

Geen toppertje dus

Mwa, vind hem soms toch wat te veel op Charlie Parker lijken (althans dat lijkt Konitz te willen). Hij speelde eigenlijk ook gewoon muziek die daar veel op leek, om zelf soms wat nieuwe muziek te creëren. Echter is hij in de cool jazz wel erg ondergeschikt aan Giuffre en Kenton.

Probeer deze eens zou ik zeggen: The Lee Konitz Duets

Een stuk beter naar mijn mening.

Ken ik al, Moton vind ik dan toch net iets boeiender.

En de vergelijking met Parker neem ik niet serieus..sorry

Wat Giuffre betreft kan ik het met je eens zijn. Kenton is boeiend lijkt mij ook niet echt direct vergelijkbaar met Konitz of Giuffre. bovendien klinkt die Kenton (hoe zeer hij z'n tijd ook vooruit was) toch wel erg oubollig tegensweurdig..

Ja, misschien zeg ik het wat onduidelijk, maar Lee Konitz gebruikt vaak Parker's ideeën over muziek in zijn eigen muziek, om er welliswaar een eigen draai aan te geven. Een echte vergelijking geef ik ook niet. Parker was uiteraard een stuk ''groter'' in de jazzmuziek. Echter ben ik zelf niet op het idee gekomen, heb het (vrij vaak zelfs) gelezen.

Lee Konitz is denk ik toch wel vrij revolutionair geweest; iets wat je niet zozeer in composities moet zoeken, maar in zijn stijl van blazen. Die lyrische, noot voor noot stijl - weliswaar 'cool', maar wel erg emotioneel. In de verste verte niet als Parker.... Tristano deed dat inderdaad ook, maar Konitz is voor mijn gevoel iets minder beredeneerd. Hij heeft die specifieke sound mijn insziens dan ook pas echt geperfectioneerd.

Los daarvan is deze plaat absoluut genietbaar. Niet voor niets een 5 sterren van mijn persoon. De samenwerking met Elvin Jones op deze plaat is fantastisch (verrassend wanneer je weet dat hij in deze jaren ook de drummer van Coltrane was). Konitz improviseert erop los terwijl Jones relatief ingetogen maar toch heel intensief zijn drumwerk doet. Dan de geweldige gedreven bas van Sonny Dallas. Ja, gewoon top!

Edit: ik hoop dat ie voor je te genieten is, spoon! Ik weet niet of je ook op mij doelde, maar ik zit in ieder geval je stemmenlijst zo eens door te kijken en ook onze smaak lijkt behoorlijk overeenkomstig.

O.k. bij nader inzien hoor ik toch wel wat overeenkomsten al kan ik moeilijk aangeven wat deze precies zijn. (ik zal de vermeende overeenkomsten/ invloeden eens opzoeken)

Het verhaal van Yann kan ik me ook wel in vinden, met het grote verschil dat dit album mij dus niet bijzonder raakt

wel bewondering, maar weinig emotie

3/3,5

Je doelt misschien niet direct op mij, maar aangezien je Tristano ook noemt.. ik doelde op deze plaat in het bijzonder, Konitz op zichzelf is natuurlijk wel een unieke saxofonist natuurlijk. Eens qua perfectioneren, ik hoor Konitz liever improviseren dan Tristano, en dat zeg ik als pianist!

Verder zie ik de vergelijking met Parker ook niet zo, afgezien van het feit dat iedereen in de jazz sinds Parker/bebop dat meegenomen heeft in z'n spel dan natuurlijk..


en om nog iets over Motion te zeggen, het duurde even voor deze landde, ik heb me een tijdje geërgerd aan het niet spelen van de thema's eerlijk gezegd, maar Konitz die improviseert op de toppen van z'n kunnen is gewoon ongeëvenaard en de verrassende combinatie met Elvin Jones werkt wonderwel!

Nog maar eens opgezet, fenomenaal toch eigenlijk. Dynamiek, spanning, emotie, ik hoor het allemaal!

Doelde (ook) op jou, maar we zijn het eens, lijkt het. Ben het ook helemaal met je eens wat betreft Parker, dat iedereen sinds Bird wel bepaalde dimensies heeft opgepikt en meegenomen, zo ook Konitz. Desondanks heeft Konitz toch echt een heel eigen geluid. (Sterker, hij wordt geloof ik zelfs veelal geroemd als de eerste moderne jazz muzikant met een duidelijk onderscheidbaar geluid van dat van Parker. Maar daarvoor zou ik zelf nog veel meer in die periode moeten duiken om een compleet beeld te hebben en dat ook zelf stelliger te durven beweren.)

In elk geval goed om te zien dat de plaat je zo goed bevalt! Geweldig he, die wisselwerking met Jones?

Spoon, ik zie dat je je stem nog niet uitgebracht hebt... ik zou zeggen, probeer het nog een paar keer, wellicht valt het kwartje nog. Of misschien blijkt deze plaat het natuurlijk ook gewoon net niet voor jou. Ik ben in elk geval benieuwd wat er voor jou uit rolt! Maar gun het zeker even iets meer dan een dag

Ik zag Konitz overigens vorig jaar oktober nog live met zijn quartet in Los Angeles. Klein zaaltje op de campus van UCLA waar een 100 man ingingen. Een fantastisch, intiem optreden met een aantal echt weergaloze momenten. Na afloop sprak ik 'm nog even. Onvergetelijk: in zijn bruine corduroy broek, een overhemd en daarover een setje bretels. Normaler dan normaal, welhaast, en erg vriendelijk. Hij voelde zich duidelijk ook niet erg op zijn gemak met een paar van die opgeschroefde 50+ types die even kwamen pochen met hun muzikale kennis. Zeer vermakelijk.

Ter voorbereiding op Ben van Gelder Quintet vanavond deze nog maar eens opgezet. Blijkbaar sinds kort ook door andere MuMe'rs ontdekt

Het Paul Bley-album dat ik herluisterde was uit en na nog een ander nummer van hem gooide Spotify deze op me af. Had voorheen nog niet gehoord van Lee Konitz, maar wat klonken die eerste noten van 'I Remember You' zo ontzettend fijn waardoor ik dus gezellig bleef verder luisteren

Heb ik het gevoel dit al eens gehoord te hebben? Ja. Is dit naar hedendaagse (of zelfs toenmalige) albumopzet dertien in een dozijn? Vanzelfsprekend. Stoort het me? Als het van dit soort kwaliteit is: integendeel.

Wat een geweldige zet trouwens om er geen pianist aan de pas te laten komen (voor de verandering - Elvin Jones en Sonny Dallas doen ook erg lekker mee). Naar Lee Konitz' spel heb ik elke seconde vol bewondering zitten luisteren doordat hij elk nummer met dusdanig veel overtuiging brengt. Héérlijk alle kanten uitgaand binnen dat universum des jazzstandard; 'You'd Be So Nice To Come Home To' - geen idee aan wie hij moet gedacht hebben, maar als je er zo bijna op je eentje tien minuten aan wijdt kan het enkel gemeend zijn toch? En wanneer jazz zó goedbedoeld en gebracht is, krijg je dit soort geweldige resultaten.

PS/
Zie nu pas dat het vijf dagen geleden een jaar is sinds de beste man overleed aan de gevolgen van covid-19... R.I.P.