Art Blakey and The Jazz Messengers - Like Someone in Love (1967)
mijn stem
10 stemmen
2
geplaatst: 2 januari 2022, 10:38 uur
Met: Art Blakey (drums); Wayne Shorter (tenorsax); Lee Morgan (trompet); Bobby Timmons (piano); Jymie Merritt (bas)
Uit 1967 (correctie ingediend) maar wel met de befaamde Messengers-opstelling van 1960: deze tracks werden in dezelfde sessies opgenomen als die voor A Night in Tunisia.
Om het te categoriseren als een inferieure restjesplaat, daar is deze band eigenlijk te sterk voor. Maar in contrast met het stormachtige karakter van zijn zusterplaat, opent deze wat tammetjes met het titelnummer, niets meer een degelijk afgewerkte standard. 'Johnny's Blue' staat op naam van Lee Morgan, maar is eigenlijk gewoon een wat voorspelbaar bluesriff, waarin de band zijn spieren kan strekken zonder dat er echt iets heel bijzonders gebeurt.
Op de B-kant staan drie composities van Wayne Shorter, die geen échte klassiekers zijn geworden. Het wordt allicht iets minder voorspelbaar, en de skills van Shorter en Morgan zijn onmiskenbaar, terwijl in de rustigere passages ook Merritt en Timmons goed tot hun recht komen (beluister vooral eens de fraai zwijmelende solo's van Shorter en Timmons op 'Sleeping Dancer Sleep On'). Toch ontstijgt dit album zelden het label 'degelijke hardbop.' Waar natuurlijk niets mis mee is, maar zo hebben we er wel al meer in de kast staan.
Uit 1967 (correctie ingediend) maar wel met de befaamde Messengers-opstelling van 1960: deze tracks werden in dezelfde sessies opgenomen als die voor A Night in Tunisia.
Om het te categoriseren als een inferieure restjesplaat, daar is deze band eigenlijk te sterk voor. Maar in contrast met het stormachtige karakter van zijn zusterplaat, opent deze wat tammetjes met het titelnummer, niets meer een degelijk afgewerkte standard. 'Johnny's Blue' staat op naam van Lee Morgan, maar is eigenlijk gewoon een wat voorspelbaar bluesriff, waarin de band zijn spieren kan strekken zonder dat er echt iets heel bijzonders gebeurt.
Op de B-kant staan drie composities van Wayne Shorter, die geen échte klassiekers zijn geworden. Het wordt allicht iets minder voorspelbaar, en de skills van Shorter en Morgan zijn onmiskenbaar, terwijl in de rustigere passages ook Merritt en Timmons goed tot hun recht komen (beluister vooral eens de fraai zwijmelende solo's van Shorter en Timmons op 'Sleeping Dancer Sleep On'). Toch ontstijgt dit album zelden het label 'degelijke hardbop.' Waar natuurlijk niets mis mee is, maar zo hebben we er wel al meer in de kast staan.
* denotes required fields.
* denotes required fields.