Art Blakey & The Jazz Messengers - Buhaina's Delight (1963)

Die solo in Bu's Delight! Veel Blakey albums bevatten een nummer dat grotendeels uit een solo bestaat (Freedom rider bijvoorbeeld), maar deze vind ik wel heel mooi in opbouw! Wat vinden de kenners de mooiste? Nog tips qua albums met lekker veel nadruk op Blakeys drum kunsten (misschien een meer dan 1 nummer met een flinke solo).

Opgenomen met een sextet (Blakey/Hubbard/Shorter/Fuller/Walton/Merritt).

Morgan is er hier dus niet meer bij, Fuller was al Jazz Messengers! van de partij. Deze line up maakte platen van 1961-1964 en wordt gezien als de laatste grote Blakey-line up. Thermo schijnt de beste te zijn van deze line up.

Met deze plaat kan ik ook prima uit de voeten. Volop solo's, stevige ritmes, het vlamt en de passie spat ervan af. Je moet dan wel van drumsolo's houden, maar wie doet dat niet?

Wederom een sterke hardbop-plaat en ook wellicht eentje die ik huis zal nemen.

Drum Suite!!

Staat hier in de platenkast. Moet weer eens gedraaid worden. Ik voel een jazz periode aankomen.

Leuk! Join the club zou ik zeggen. En als je deze drummer dan hebt gehad, meteen door naar Max Roach, de beste, want meest invloedrijke jazz drummer ever imo.

Max Roach heel goed, maar voor Blakey heb ik toch een zwak. Die alles verwoestende drum solo op Bu's delight vind ik erg geinig/ geslaagd.

Deze cd heb ik zowaar. Via een kennis gekregen. Ook dit onbekend werkje -voor mij althans- klinkt prima en had zomaar in mijn top 15 van 1961 gepast.

En check!

Met: Art Blakey (drums); Wayne Shorter (tenorsax); Freddie Hubbard (trombone); Curtis Fuller (trombone); Ceder Walton (piano); Jymie Merritt (bas)

Lukt me toch niet om hier minder dan vier sterren aan uit te delen. Ik heb alle Jazz Messengers-platen van hiervoor beoordeeld, en was het eigenlijk een beetje beu geworden. Blijkt dit toch gewoon de beste Messengers-opstelling tot nu toe. De energie van Hubbard met de creativiteit van Shorter, Fuller die daarbij een beetje ondersneeuwt maar toch verrassend veel diepgang brengt... en Walton is voor deze band gewoon beter dan al zijn voorgangers. Alles op deze plaat is strak, groovy en superlekker.

Meer dan vier sterren lukt ook niet, want hoewel de Jazz Messengers-pauze die ik had ingelast lang genoeg was om hier weer een beetje met plezier naar te kunnen luisteren, is het ergens ook weer meer van hetzelfde. Maar dan nog beter. Dus.