Childish Gambino - 3.15.20 (2020)

The Guardian gooit er gelijk 5 sterren tegen aan: Childish Gambino: 3.15.20 review – at the peak of the zeitgeist.

Fraaie hoes ook!

Weinig animo hier, voor toch wel een artiest met een groot profiel zeg maar.

Eerste luisterbeurt was meteen een bevreemdende ervaring. Goed bevreemdend. Goed teken ook, meestal.

Totaal anders dan ik had verwacht, op een goede manier.

Donald Glover is wat mij betreft één van de interessantste artiesten van nu, en zeker in de R&B hoek.
Op eerste gehoor bevalt deze goed. Het 4e nummer (12:38) bijvoorbeeld. Behoorlijk electronisch, maar de R&B feel zit er zeker nog in. Gaat nog wel wat tijd kosten om om waarde te schatten.
Als ik het nu moet omschrijven dan klinkt het als een mail van Janelle Monáe, (een door Prince geïnspireerde) D'angelo, Kanye West en vleugje Frank Ocean en het begin van nummer 11 (mooi!) klonk mij als Sly, om vervolgens een heel andere kant op te gaan. Maar misschien doe ik Childish Gambino nu te kort en moet ik helemaal geen andere namen noemen.

Gisteren pas released en toevoeging om 8u vanmorgen geaccepteerd. Weinig animo lijkt me nogal voorbarig.

Zo dit klinkt me een partijtje wazig zeg! Snel maar eens een paar goeie luisterbeurten geven aan deze nieuwe worp van meneer Gambino. Zijn vorige album kon me namelijk wel bekoren.

Tijdens de eerste twee luisterbeurten kom ik op een magere 2* uit, waarbij ik eerder neig naar een nog lagere score dan naar een ophoging van deze score. Veel nummers worden mijn inziens door Childish Gambino zelf kapot gemaakt. Qua instrumentatie staan hier een aantal interessante nummers op (12.38, met name), maar worden door vocale experimenten volledig teniet gedaan. Met een koptelefoon word ik ook gek van de productiekwaliteit, die in veel gevallen expres laag is, zoals bijvoorbeeld Time en 24.19, waarbij de vocalen veels te laag zijn afgemixt. Wat er dan overblijft zijn een aantal niemandsdalletjes (35.31, 47.48), het niet-zo-bijzondere Feels Like Summer (nu 42.26) en een matige ambient intro. Nee, dit voelt voor mij aan als een soort Yeezus zonder tanden - een album dat experimenteel hoort te zijn maar dit op geen enkele manier is.

Wazig? hoezo? Wel sterk vind ik.

Ik vind het een intrigerend album. 3.15.20 is een flinke mengelmoes van meerdere ideeen van zijn vorige albums, maar dan verder uitgewerkt. Ik hoor een Childish die zijn sound nog meer weet te perfectioneren. Ik vind het dan ook ontzettend knap dat eigenlijk een hele matige zanger toch een heel mooi R&B album kan maken. (Heeft hij natuurlijk al eerder gedaan, maar toch).

Eigenlijk kan je het wel een beetje vergelijken met Tyler die ook totaal niet kan zingen. Veel van de genialiteit van de albums van Childish Gambino wijd ik normaliter toe aan de producer Ludwig Goransson. Ook op dit album staat hij 5 keer gecrediteerd, maar wat meer opvallend is, is dat hij op meer dan de helft van het album niet gecrediteerd staat. Dat is wel een groot compliment voor de visie van Childish. Hij heeft toch een coherent album weten te creeeren met een aantal verschillende producers.

3.15.20 schiet veel meer kanten op dan Awaken, My love dat toch redelijk trouw blijft aan een bepaalde sound. Eigenlijk bevalt me elk uitstapje wel met vrij weinig teleurstellende tracks. Daarnaast blijft er elke luisterbeurt nog genoeg te ontdekken. Dit kan nog wel is uitgroeien tot een persoonlijk favoriet.

Enige track die me nog niet echt kan bekoren is 39.28, ook wel de track Why Go To The Party. De licht bewerkte stem van meneer Glover weet voor mij niet voldoende de minimale begeleiding van de muziek om te toveren tot iets moois.

Klinkt inderdaad sterk, deze man wordt met de jaren boeiender.

19:10 klinkt echt als Prince, heerlijk nummer.

Ah, meneer doet hetzelfde trucje als Global Communication op hun album 76:14.

Wazig als in: Het schiet voor mij nog een beetje alle kanten op, en weinig liedjes hebben een kop en staart. Niet dat dat erg is overigens, maar ik moet er nog even goed naar luisteren om er een beoordeling aan te kunnen geven.

Eerste indruk: Vette plaat!

Deze klinkt toch wel een klein beetje anders hoor.

Hmmm, ik mag soms Gambino wel eens beluisteren omdat de man best wel wat te vertellen heeft en een boodschap heeft. Dus ook eens deze nieuwe worp !

Ik merk wat overeenkomsten met Justin Vernon en Kanye West m.b.t. stem vervormingen. Daar zit een prachtige geschiedenis achter: BON IVER + KANYE WEST, Finding Your Voice - YouTube en ik weet niet tot hoeverre exact Gambino hier in zit. Maar ik krijg steeds meer een ‘waar heb ik dit eerder gehoord’ gevoel bij dit album en dan gaan er toch steeds meer pijlen wijzen richting Prince. Maar dan vind ik dit werk van Glover een slap aftreksel van wat Prince ooit gemaakt heeft. Dan besef je, en hoor je, ook wat het verschil is tussen een producer/rapper en een multi instrumentalist en hoe het gevoel in een lied te leggen.

Ik kan het niet meer oneens met je zijn. Ik zie ook overeenkomsten tussen Prince en dit album, maar waarom dit een slap aftreksel is snap ik niet helemaal. Zeker omdat maar bij een handjevol van alle nummers Prince in mij opkomt. 19:10 nog het meest duidelijk, maar goed, dat is imho een tamelijk briljant nummer en zeker geen slap aftreksel. Misschien is dit een vooroordeel richting een producer/rapper? "Die kunnen geen muziek maken, vroeger toen konden ze muziek maken! Toen was alles beter."

Ik snap je.

Nee, vroeger was niet alles beter. Maar ik heb het hier ten eerste vooral over het gezang op de eerste helft van het album. En toch ook wel de (muzikale) benadering van bepaalde nummers. Ik heb geen vooroordelen over producers (wel over rappers, maar daar heb ik gewoon ook echt niets mee) maar het maakt, voor mij, wel duidelijk verschil in het beluisteren naar nummers gemaakt door een multi-instrumentalist of nummers gemaakt door een producer die ‘aan knoppen’ draait. En vergeet niet, mijn beste obscure ding, dat smaken ook best verschillen. En dat mag ook. Geniet van dit album als je er briljante stukken op vindt. Het is je gegund. Ik ga weer verder, andere nieuwe dingen ontdekken.

Edit: ik ben trouwens geen echte Prince fan.. maar weet hem wel te waarderen.

Nummertje 11 krijgt veel te weinig waardering hier.

Best een interessant persoon, die Glover. Heb het idee dat hij ook echt wat te vertellen heeft. Op muzikaal vlak ken ik hem eigenlijk nog niet zo goed. Dit album is het eerste wat ik van hem hoor. En wat mij eigenlijk meteen opvalt is dat hij een vrij matige zanger is. In alles lijken de producties van de tracks belangrijker te zijn dan de vocale ondersteuning. Persoonlijk ben ik daar wat minder van. Dat betekent dat er ook wel fijne tracks te vinden zijn op dit album, zoals het Prince Light op 19.10, de sfeer op 42.26 en die onderliggende groove op 47.48 bevalt me misschien nog wel het meest.