Seasick Steve - Love & Peace (2020)

Wat ik echt mis op dit album is wat variatie...
Wat Steve doet is vaak wel goed, alleen is het erg veel van hetzelfde en dat gaat voor mij snel vervelen (iets wat ik helaas vaker heb bij Seasick Steve). Ook vind ik de rustigere nummers hier minder boeiend dan sommige andere uit zijn repertoire, waar de rustige blues spannender en levendiger zijn dan op de vele nietszeggende nummers van dit album. Deze nietszeggende nummers in combinatie met de aanzienlijke lengte van 56 minuten, maken het album een bijzonder taaie zit...
Toes in the Mud en Love & Peace zijn wel toffe nummers en een mooie toevoeging aan zijn oeuvre, maar over het algemeen kan deze plaat me niet bekoren en zal ik hem ook niet vaak meer gaan draaien.

Oja, en als je een nummer "Ain't Nothin' Like The Boogie" noemt, dan verwacht ik meer boogie en niet de grootste muzikale anticlimax sinds Chinese Democracy...

Eigenlijk moet je die man gewoon life zien, was vandaag op Bospop en daar trad hij weer op. Deze "hoes" als achtergrond en Steve samen met Mad ... (drummer) heerlijk aan het spelen.
De varatie kwam vooral omdat die bijna voor elk nummer een nieuwe zelfgemaakte gitaar pakte.
Zo had die een éénsnarige wasbord en dan weer een in een amerikaanse gevangenis gemaakte autonummerplaat met dan wel weer 4 snaren.
Het was een feest!