Art Blakey & The Jazz Messengers - The Freedom Rider (1964)

Met o.a. Wayne Shorter op sax en Lee Morgen op trompet heeft Art hier geen koekenbakkers om zich heen, maar toch steelt hij zelf de show de titeltrack die één lange solo is.
Verder vind ik het album helaas wat te traditioneel.

Met: Art Blakey (drums); Wayne Shorter (tenorsax); Lee Morgan (trompet); Bobby Timmons (piano); Jymie Merritt (bas)

Lekker energiek plaatje weer, wel vrij kort en recht door zee. Tijdens deze sessies uit februari en mei 1961 worden ook de tracks opgenomen die in 1970 zouden worden uitgebracht als het al niet zo uitgelaten Roots & Herbs. Aan productiviteit geen gebrek, al moet ik zeggen dat het lastig wordt de ene plaat uit deze periode van de andere te onderscheiden, als je ze achter elkaar beluistert.

Doet weer niets af aan het lekkere bandgeluid en het talent van de spelers. Blakey zet zichzelf weer fijn in de schijnwerpers met het titelnummer (het is overigens de moeite waard eens op te zoeken wat een 'Freedom Rider' is), al vind ik sommige van zijn eerdere drumstukken persoonlijk nóg enerverender. Favoriet bij mij zijn 'El Toro' en afsluiter 'Blue Lace', allebei met Shorter als uitblinker. Als ik ooit de tijd krijg de Messengers-platen te herbeluisteren, zal deze wellicht een half sterretje groeien en andere platen uit deze periode een half sterretje zakken: het is bij de Messengers erg betrekkelijk allemaal.

Hmmm, het is soms jammer dat je geen cijfer tussen de 3,5* en de 4* kunt geven. Ik zou deze een (rapportcijfer) 7,5* willen geven. Het spel / de solo's zijn erg goed, maar ik vind de songs wat saai.

Het is wel echt altijd een genot om naar Shorter en Morgan te luisteren, en samen al helemaal. Grote kans dat ik deze dan toch verhoog naar een 4*, maar voor nu een 3,5*