Cerrone - DNA (2020)

Een verrassend album van de Franse disco-meister. In tegenstelling tot zijn voorgaande albums zijn de disco-invloeden hier namelijk maar beperkt aanwezig. Het is een vrijwel instrumentale plaat (al haalt Cerrone zijn eigen stem af en toe door een vocoder, zoals in Let me feel), die vooral sferische synthesizerklanken bevat. Enkele uptempo-nummers hebben wel een disco- of house-achtig ritme, maar op tracks als het titelnummer, Close to the sky, de machtige afsluiter Prediction en Airdreaming (de laatste titel zegt het al) kun je gewoon heerlijk wegdromen. Af en toe neem ik invloeden waar van Tangerine Dream en Jean-Michel Jarre.

Niks geen gastartiestien en -vocalisten hier, zoals op zijn meeste andere albums, maar helemaal in zijn eentje opgenomen, met een reeks aan vooral oudere analoge synthesizers, terwijl de meester zelf de (electronische) drums hanteert, dus die komen niet uit een doosje. Mooie, sfeervolle plaat die het goed zal doen bij liefhebbers van 'old school' electronic music.