Abel Ganz - The Life of the Honey Bee and Other Moments of Clarity (2020)

Abel Ganz is waarschijnlijk één van de weinige bands waar ik geen objectief verhaal over kan schrijven.
Ik volg deze band al sinds het begin van de jaren tachtig en er is geen album dat ik in diverse reviews, voor diverse sites, muziekkranten etc., niet de hemel heb in geschreven. Nu was dit in de jaren tachtig ook niet erg moeilijk. Op een aantal albums nam Alan Reed namelijk de vocalen voor zijn rekening. Alan Reed werd later bekend door zijn werk met Pallas.
Dit gezegd hebbende kun je waarschijnlijk ook al wel de conclusie trekken dat Abel Ganz een band is die in het circuit van de progressieve rock opereerde.
De band is nooit echt doorgebroken bij het grote publiek. Persoonlijk vind ik dat dit ook zijn charmes heeft. De band heeft hierdoor namelijk altijd kunnen doen wat het zelf wilde doen. Het was tenslotte niet gebonden aan de wetten van de grote platenlabels.

Toen Abel Ganz in 2014 zijn zesde- en titelloze album Abel Ganz uitbracht bleek dat de band gebroken had met de neo prog, althans met het schrijven van nummers die uitsluitend in dit genre passen.
Het album liet horen de de band een bredere kijk op muziek had gekregen. Naast een vleugje neo prog was er (veel) ruimte voor folk-, bluesrock- en zelfs singer/songwriter invloeden.
Omdat ook ikzelf in de loop van de jaren was meegroeid en dus mijn soort van tunnelvisie voor de progressieve rock opzij had gelegd, kon ik dit album meer dan waarderen.

Het album "The Life Of The Honeybee And Other Moments Of Clarity" slaat een zelfde weg in als zijn voorganger.Het album heeft ondanks de veelvoud van invloeden toch een mooie koers varen. Ik hou van muziek die consistent is en dus niet heen en weer vliegt van het ene naar het andere thema.
De basis van dit album is een fundament van progressieve rock. Hierin spelen subtiele keyboardklanken en mooie gitaarriffs de hoofdrol. Deze basis wordt met regelmaat ingeruild voor rustige orkestrale intermezzo's, mooie singer/songwriter-passages, fantastisch pianowerk, rustige blazers-intermezzo's en subtiele gitaarsolo's.
Zoals gezegd, dit alles zonder dat het onoverzichtelijk wordt.
Het album bevat een tweetal zogenaamde epic-tracks. Beide klokken zo'n 12 minuten. De overige tracks zijn iets korter en daardoor ook wat compacter voor wat betreft songstructuur.

Abel Ganz is er voor mij weer in geslaagd om een hoogtepunt van 2020 te releasen. Een hoogtepunt dat ik in dit jaar in ieder geval wel kon gebruiken.
Wanneer je van ingetogen progressieve rock houdt en het niet erg vindt dat er van dit pad wordt afgeweken, dan kon dit album je wellicht aanspreken.

Inderdaad mooi album. Krijgt ook op Progwereld en in iO pages terecht goeie kritieken, al ben ik het met de recensent uit laatsgenoemde eens dat er best nog wat meer in de trend van Sepia and White (hoogtepunt ) op had gepast. Helemaal vanwege de relatief korte speelduur en de wat overbodige radio edit van het mooie One Small Soul. En ja, ook bij mij kwam Steely Dan / Donald Fagen af en toe in herinnering qua sound...