An Evening with Knives - Sense of Gravity (2020)

Een verkorte samenvatting van mijn recensie op www.progwereld.org

Als je de muziek van de Brabantse band An Evening With Knives moet omschrijven kom je al snel in de buurt van wat de bandnaam suggereert. “AEWK” maakt een vat vol met giftige, bewogen en prikkelende muziek. Boosheid, machteloosheid, angst, agressie, maar ook frustratie schijnt door in alle facetten van “Sense Of Gravity”. Voornamelijk door de zang van Marco Gelissen, maar ook in het directe instrumentgeluid van de muzikanten.

Iedereen heeft het waarschijnlijk wel eens meegemaakt, iemand die zo nijdig is dat hij of zij op vijf centimeter afstand zijn (of haar) totale woede met de nodige consumptie in je gezicht staat te blazen. Je voelt in al je haarvaten dat diegene die tegenover je staat boos, verdrietig of onmachtig is. De muziek van deze formatie uit Eindhoven geeft dat gevoel na afloop van het luisteren van één (of alle) nummers op deze cd namelijk.
Het debuutalbum van deze mannen was al groots te noemen. “Serrated” werd niet alleen door ons, maar ook door andere media goed ontvangen en vooral in de regio groeide de roem van deze mannen snel. Maar ook de optredens op festivals als het Belgische Roadkill, het Kortrijkse Alcatraz en het Incubate Festival in Tilburg waren een groot succes voor dit trio.

Vooral na meerdere luisterbeurten ontdek je de schoonheid van deze plaat tot in je diepste bloedvaten. En die luisterbeurten heb je wat mij betreft nodig om het totaalplaatje optimaal te waarderen. De beleving van schoonheid die je voelt tijdens het uitgesponnen Endless Night of On Your Own is zo intens, mooi, het klinkt bijna onwaarschijnlijk. Het kan niet anders dat dit live op de bühne pure magie gaat opleveren. Je moet de muziek van AEWK alleen wel de ruimte geven en ik kan met recht zeggen dat deze zware kost geduld nodig heeft.

De muziek wordt vocaal gezien sterk gedreven door emotie. De vocale expressiekracht van Marco Gelissen is één van de unieke kenmerken van deze band. Dat doet hij niet door grunts of screams te gebruiken, maar door zijn stem krachtig en in enige mate geforceerd in te zetten ten gunste van de teksten. Dat wil overigens niet zeggen dat zijn brullen ergens uit de bocht vliegen, het is in het begin wat wennen maar zeker niet onplezierig. Corona-technisch lijkt zijn zang mij niet de meest veilige manier van zingen, dus afstand houden van het podium tijdens toekomstige optredens lijkt in de eerstkomende tijd dan ook het beste credo.

De combinatie van de gitaar van Marco Gelissen en Peter van Grunsven is wat mij betreft één van de positieve kenmerken van deze band. De gitaarpartijen van Gelissen zijn vaak meervoudig in de productie toegepast waardoor je vraagtekens kunt zetten bij eventuele optredens. In essentie kun je het muzikale concept vergelijken met dat van het Britse Amplifier, maar het totaalbeeld van de muziek is bijvoorbeeld ook vergelijkbaar met de Belgische band Psychonaut. Het geluid is vol, de band maakt gebruik van geluidsmuren die herkenbaar maar vooral to the point blijven. De muziek kent daarbij ook veel sludge kenmerken; doommetal gemengd met punkinvloeden en stoner.