Them - Them (1969)

Er is iets aan Them waardoor ik blijf luisteren. Het is geen geniale band. Ik zie ook wel in dat na het debuut het hoogtepunt wel geweest is, maar toch intrigeert het me. Enerzijds komt het omdat de overgebleven en nieuwe heren vol meegaan in wat op dat moment de mode is, en laat dat precies mijn smaak zijn. Er zit ook iets intrigerends in het geluid. Of het scheurt op een lekkere manier en/of het klinkt heel eigenzinnig. Zo klinkt Memphis Lady heel lekker, maar is het direct een van de helaas weinige hoogtepunten. Dat vind ik wel kenmerkend voor Them na de periode Van Morrison. Ze proberen het wel namelijk en dat lukt ze bij tijd en wijle ook goed. Ik heb nu drie albums gehoord waar echt goede songs op staan. Als Them wat minder albums uitgebracht had en meer aandacht had voor dat handvol goede nummers, had je een album gehad die in mijn ogen kwalitatief beter is dan het debuut.

Tussenstand:
1. The Angry Young Them
2. Time Out! Time In For Them
3. Now And Them
4. Them
5. Them Again

Alleen Alan Henderson was op dit album over van de originele Noord-Ierse bezetting. Het Happy Tiger label introduceerde sessiemuzikant Jerry Cole bij Henderson en wisten zo een doorstart te forceren. Cole leverde een tweetal originele composities aan, waaronder het door RuudC aangehaalde Memphis Lady, de rest van het album bestaat uit covers. Hij speelde voorts gitaar, deed de vocalen en drumpartijen. Het schijnt dat sessiemuzikanten als Ry Cooder, en Billy Preston en Jack Nitsche ook bijdragen hebben geleverd, maar dat staat nergens op de album hoes vermeld. Het klinkt allemaal stevig maar heeft niks meer van de originele groep. Daarbij komt dat Jerry Cole geen echte zanger is, daar hadden ze wel iemand anders voor mogen zoeken.

Intrigerend album, niet in de laatste plaats over hoezeer de sound alle kanten opvliegt. Weer wat rauwe blues, country, wat beat, wat gladde pop en een stukje psychedelica. De zang is over het algemeen vrij brak te noemen, maar het materiaal spreekt best wel aan. Niet zo goed als de albums met Van op zang, maar beduidend beter dan de mijns inziens wat mislukte psychedelica-sound van de twee voorgangers. Lekker kort ook, ik verveel me zo in ieder geval niet eens een half uur. In hoeverre dit nog Them te noemen is, is dan weer een heel ander verhaal.

Tussenstand:
1. The Angry Young Them
2. Them Again
3. Them
4. Time Out! Time In For Them
5. Them And Now

Op een Ry Cooder website wordt geopperd dat Cooder slidegitaar op Take A Little Time en Nobody Cares speelt. Volgens mij is You Got Me Good ook een optie.
De opener klinkt fantastisch! Verder zeker geen verkeerd album met You Got Me Good als een tweede hoogtepunt.