Hania Rani - Home (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hania Rani - Home - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hania Rani - Home
De Poolse muzikante Hania Rani sleept je op haar album Home een uur lang mee naar een andere wereld vol prachtige klanken die garant staan voor ontspanning, bezwering en betovering

Hania Rani is een Poolse muzikante die over het algemeen in het hokje neoklassiek wordt geduwd. Op Home zoekt ze echter wel de grenzen op van het genre, door ook elektronica en vocalen aan haar muziek toe te voegen. Het levert een beeldend album op dat het perfect zou doen als filmsoundtrack of als muziek bij modern ballet, maar het is ook een album waarbij je je eigen beelden mag bedenken. De pianoklanken van Hania Rani zijn wonderschoon en ruimtelijk, waarna wat elektronica en incidenteel wat zang er voor zorgen dat Home zich makkelijk onderscheidt van andere albums in het genre. Prachtig.

In de jaren dat ik mijn eerste LP’s kocht, vond ik een mooie hoes misschien niet net zo belangrijk als de muziek op de LP, maar een LP met een spuuglelijke hoes liet ik absoluut staan. Het is tegenwoordig een stuk minder belangrijk, al is het maar omdat je de meeste covers slechts op postzegelformaat ziet in Spotify of Apple Music.

Ik ben mijn liefde voor mooie covers echter nooit kwijtgeraakt en hetzelfde geldt voor mijn afschuw van covers waaraan zichtbaar onvoldoende aandacht is besteed. Nog niet bekomen van de spuuglelijke cover van de nieuwe Paul Weller, werd mijn aandacht getrokken door de cover van Home van Hania Rani. De naam zei me eerlijk gezegd niets, maar op een of andere manier maakte de cover van haar album me nieuwsgierig naar de muziek. Deze muziek bleek vervolgens al even mooi en fantasierijk als de cover van haar album.

Hania Rani werd geboren in het Poolse Gdansk, maar heeft haar thuis tegenwoordig in Berlijn en Warschau. Home werd opgenomen in Amsterdam, Berlijn en Warschau en is de opvolger van het vorig jaar verschenen Esja. Het album werd naar verluidt begeerd door makers van films en documentaires en daar kan ik me iets bij voorstellen. Het album bevat uitsluitend pianoklanken en staat vol beeldende klanken, die zich nergens al te zeer opdringen. Esja werd vorig jaar vooral in het hokje neoklassiek geduwd en dat is ook het hokje waarin opvolger Home meestal terecht zal komen. Toch is Home een wat ander album dan zijn voorganger.

Ook op Home staat het mooie pianospel van Hania Rani centraal, maar de Poolse muzikante verrijkt haar muziek dit keer ook met elektronica en hier en daar wat vocalen. Het is wat mij betreft net wat spannender dan de muziek op haar vorige album, maar het beeldende karakter van haar muziek is gebleven.

Wanneer Hania Rani in de openingstrack van haar album begint te zingen moet ik nog steeds wat aan Kate Bush denken, maar vocalen spelen geen hele belangrijke rol op het album. Het is nog altijd het pianospel van Hania Rani dat de meeste aandacht trekt. Het is bijzonder fraai pianospel vol repeterende noten dat wel wat doet denken aan het pianospel op de soundtracks van Philip Glass en vooral Michael Nyman. Het is pianospel dat breed uitwaaiert, wat de muziek van Hania Rani een ruimtelijk karakter geeft. Elektronische accenten maken het geluid op Home nog wat spannender.

Het is nog altijd muziek die het goed doet ter ondersteuning van beelden, maar ook modern ballet zou er best mee uit de voeten kunnen. De muziek van Hania Rani is absoluut niet vies van experiment, maar desondanks is Home een album waarbij het heerlijk ontspannen is. De mooie en ruimtelijke klanken op het album nemen je mee naar surrealistische landschappen, waarna de vele bijzondere wendingen in de muziek van de Poolse muzikante je definitief wegslepen uit het leven van alledag.

Ik ben normaal gesproken niet zo gek op dit genre en ben er ook niet heel goed in thuis, maar bij eerste beluistering van Home was ik direct verkocht en sindsdien hoor ik alleen maar meer moois in de even rustgevende als geestverruimende klanken van Hania Rani. Een prachtig album om de dag mee te beginnen of juist af te sluiten, maar ook de rest van de dag is Home een album vol verleiding en betovering. Erwin Zijleman

Jammer dat dit weer doorgaat voor zgn. ‘neoklassiek’. De muziek is daarvoor te ‘modern’ en bevat hoewel met mate en subtiliteit heel wat raakvlakken met moderne pop en folk. Het bijzondere van dit album is dat elk nummer een eigen verhaal heeft met een eigen muzikale aanpak zonder dat het geheel geweld wordt aangedaan. Ik vind de meeste nummers op het album eerder hoopvol en sprankelend, dan berustend of melancholisch. Een knap werk, en vergeleken met de voorganger veel gedurfder.

Ik ben nu halverwege, maar wow zeg! Leaving, Home, Zero Hour... Op Zero Hour bijvoorbeeld weet ze een zelfde soort spanning te creëren als GoGo Penguin, maar Leaving is dan weer een heel ander nummer met bijna een hemelse sfeer. En Home roept bij mij dan weer vergelijkingen op met deephouse muziek, ook al is dat vast heel vergezocht van me. En overal is die heerlijke piano te horen waarbij er op een interessante manier gespeeld wordt met ritmes en sferen, en dat geknisper op de achtergrond is zo heerlijk. Ik luister normaal gesproken nooit naar dit soort muziek, maar vanwege de andere heerlijke acts op het Gondwana label ben ik hier uitgekomen, en daar ben ik heel blij om. Nu de rest van het album beluisteren om te kijken of deze net zo lekker is.

En het einde is zeker zo sterk, met als hoogtepunten voor mij Tennen, met een Nils Frahm-achtige opbouw, en de afsluiter Come Back Home, met Emika-achtige bassen en gezang. Kippenvel! Ik laat expres wat andere artiestennamen vallen om mensen geïnteresseerd te maken die normaal gesproken afhaken bij het kopje 'neoklassiek': dit is namelijk véél meer dan dat!

Hup, met mijn score deze prachtplaat naar een gemiddelde van 4* geholpen.

Ik moet zeggen dat ik in het begin erg moest wennen dat er zang op deze plaat was. Bij dit soort muziek en ook bij Gondwana-platen verwacht je niet snel zang. Maar de zang is dan wel van dien aard, dat het net een extra instrument is.

Hania Rani maakt hier een prachtige plaat, en is wat mij betreft de beste vrouwelijke artieste/componiste van de afgelopen decennia, binnen het jazz/neoklassieke/ambient spectrum.

Ook hier is trouwens het artwork weer prima in orde.

Wie heeft neoklassiek nu weer bedacht? Wie verzint zoiets?

Eerder verschenen op jorros-muziekkeuze.nl

Een misschien wat moeilijk aan een genre te hangen album dit, maar in de meeste nummers klinkt wat mij betreft duidelijk het genre Minimal door. Zeker in Buka dat zomaar door Simeon ten Holt gemaakt zou kunnen zijn. Tevens is er een sterke verbinding met de minimal muziek van Philip Glass en Wim Mertens.

Aangezien ik Canto Ostinato van ten Holt een meesterwerk vind, is dit een album wat mij op het lijf geschreven is. De opener Leaving geeft dit ‘geheim’ nog niet prijs. Gewoon een erg mooi popliedje.

Nest en Letter To Glass sluiten op Buko aan. Mooi die piano met de repeterende melodie.
In het titelnummer Home komen pop en minimal prachtig samen. Een hoogtepunt van het album.
In Zero Hour klinkt zelfs wat postrock door. Maar misschien maak uk het nu te mooi.

Het bezwerende F Major laat goed horen hoeveel controle Hania Rani heeft over haar pianospel. Prachtig hoe het spel dan weer aanzwelt en dan weer ingetogen klinkt.
Over de drie nummers Summer, Rurka en Tennen kan ik kort zijn. Grandioos pianospel. Met wederom dat  onderliggende ritme.

Het album sluit af met twee mooie popliedjes onderbroken door het instrumentale Ombelico. Mooi, maar jammer dat het concept wat wordt losgelaten.