Art Blakey & The Jazz Messengers - Africaine (1981)
mijn stem
11 stemmen
0
geplaatst: 26 januari 2012, 14:48 uur
Ik vond deze een minder lekkere plaat dan Moanin', die uit hetzelfde jaartal komt, maar toch is dit ook weer gewoon een kwalitatief sterk werkje.
4
geplaatst: 1 december 2021, 22:37 uur
Met: Art Blakey (drums); Wayne Shorter (tenorsax); Lee Morgan (trompet); Walter Davis, Jr. (piano); Jymie Merritt (contrabas); Dizzy Reece (conga op 'Africaine' en 'Haina')
Achteraf is het makkelijk oordelen natuurlijk, maar toch wekt het verwondering op dat deze plaat pas in 1981 werd uitgebracht (en dus niet in het jaar van opname 1959, correctie ingediend). Zeker gezien het de eerste plaat is met Wayne Shorter, met wie de Jazz Messengers misschien wel hun meest vruchtbare periode zouden beleven.
Shorter draagt meteen de eerste twee composities bij, en op de fijne maar niet héél bijzondere opener/ titeltrack is hij de uitblinker, en laat horen dat hij de vergelijking kan doorstaan met de twee belangrijkste stemmen op de tenorsax van die tijd (Rollins/ Coltrane). Met het erg lekkere 'Lester Left Town' bewijst hij ook eer aan een oude(re) meester.
Absolute albumhoogtepunt is 'Splendid', een compositie van (de tijdelijk Bobby Timmons vervangende) pianist Davis, Jr. Een nummer dat werkelijk alles goed doet wat een hardbop-nummer moet doen: gloedvolle solo's, catchy thema, vloeiend samenspel... niets aan de songtitel toe te voegen.
Op de B-kant drie vrij sterke composities van Lee Morgan, waarvan vooral het lekkere stroperige/ bluesy 'The Midget' er positief uitspringt. Op het naar de bandleider vernoemde 'Haina' krijgt iedereen even de kans om zijn spierballen te laten rollen.
Conclusie: Lekker plaatje! Ja, het zijn de Jazz Messengers dus je weet wat je krijgt, maar op regenachtige fietstochten van en naar het werk de laatste dagen waren deze tracks bijzonder aangename oorwarmers. Voor mij onder de streep wel een van de prettigste Messengers-platen tot dusver.
Achteraf is het makkelijk oordelen natuurlijk, maar toch wekt het verwondering op dat deze plaat pas in 1981 werd uitgebracht (en dus niet in het jaar van opname 1959, correctie ingediend). Zeker gezien het de eerste plaat is met Wayne Shorter, met wie de Jazz Messengers misschien wel hun meest vruchtbare periode zouden beleven.
Shorter draagt meteen de eerste twee composities bij, en op de fijne maar niet héél bijzondere opener/ titeltrack is hij de uitblinker, en laat horen dat hij de vergelijking kan doorstaan met de twee belangrijkste stemmen op de tenorsax van die tijd (Rollins/ Coltrane). Met het erg lekkere 'Lester Left Town' bewijst hij ook eer aan een oude(re) meester.
Absolute albumhoogtepunt is 'Splendid', een compositie van (de tijdelijk Bobby Timmons vervangende) pianist Davis, Jr. Een nummer dat werkelijk alles goed doet wat een hardbop-nummer moet doen: gloedvolle solo's, catchy thema, vloeiend samenspel... niets aan de songtitel toe te voegen.
Op de B-kant drie vrij sterke composities van Lee Morgan, waarvan vooral het lekkere stroperige/ bluesy 'The Midget' er positief uitspringt. Op het naar de bandleider vernoemde 'Haina' krijgt iedereen even de kans om zijn spierballen te laten rollen.
Conclusie: Lekker plaatje! Ja, het zijn de Jazz Messengers dus je weet wat je krijgt, maar op regenachtige fietstochten van en naar het werk de laatste dagen waren deze tracks bijzonder aangename oorwarmers. Voor mij onder de streep wel een van de prettigste Messengers-platen tot dusver.
* denotes required fields.
* denotes required fields.