Fred Neil - Bleecker & MacDougal (1965)

Geweldig album van Freddy Neil. De opvolger hiervan is ook goed, maar die is in de folk stijl. Deze is meer bluesy en ook minder eentonig. Ook een veel opwekkender tempo in veel nummers.

Het is jammer dat deze man nooit de waardering heeft gekregen die hij verdiende.

Fred Neil, jammer voor ons dat hij na 1968 niet meer zo nodig hoefde. Ik meen eens gelezen te hebben dat hij zich daarna bemoeide met de opvang van dolfijnen.
De onvolprezen Bintangs hebben zich vergrepen aan Blues on the Ceiling. De Bintangs konden veel beter dan ze op hun cover lieten horen. Toch prijs ik hen dat ze Fred Neil tenminste kenden.

Zijn markante, lage stem maakt hem heel bijzonder maar verder doet Fred Neil me niet veel. Ik vind "A Little Bit Of Rain" echt mooi, maar de andere songs hebben voor mij geen eeuwigheidswaarde.
In Amerika denken ze daar anders over, ik heb zelf een Fred Neil website gemaakt met teksten en gitaarakkoorden en ik krijg geregeld positieve feedback uit de USA. Daar ziet men hem als de gelijke van Tim Hardin en Tim Buckley. Ikzelf schat die laatste twee veel hoger in, Fred heeft drie of vier mooie nummers geschreven, Hardin en Buckley grossierden erin en hun songs hadden een enorme muzikale zeggingskracht.

De pareltjes op dit album (Country Boy, Other Side to This Life, The Water Is Wide) zorgen ervoor dat dit album nipt 4* scoort. En, ik sluit niet uit dat hij in de toekomst nog verder groeit.

het solo debuut van de folk singer/songwriter Fred Neil bevat 12 eigen songs, waarvan 1 co-written met Beverly Ross, het bekende veel gecoverde "Candy Man" dat o.a. een hit werd voor Roy Orbison plus een aloude traditional het eveneens veel gecoverde "The Water Is Wide".

een fraaie mix van folk en blues, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de meer ingetogen op folk gebaseerde liedjes, zoals "Blues On the Ceiling", "Little Bit of Rain", het prachtige "Other Side to This Life" dat o.a. gecoverd werd door The Lovin' Spoonful en Jefferson Airplane, het sfeervolle, klein gehouden "The Water Is Wide" en "Yonder Comes the Blues".

de opener "Bleecker & MacDougal", "Sweet Mama", het rammelende "Travelin' Shoes", "Candy Man" en "Gone Again" laten meer opgewekte, uitbundige folk/blues horen. van de in die stijl gespeelde songs is "Handful of Gimme" favoriet.

behalve Fred Neil (guitar, vocals) speelden mee Pete Childs (2nd guitar, dobro), John Sebastian (harmonica), en Felix Pappalardi/Douglas Hatlelid (bass)

de al dan niet terecht bewierookte Fred Neil verdween begin 70's van het publieke toneel en groeide uit tot een cult figuur. overigens ervaar ik de vroege albums van tijdgenoten zoals Eric Andersen en Tom Paxton beter als dit debuut van de man.

Album werd geproduceerd door Paul A. Rothchild (bekend van zijn producties van albums van The Doors)
Recorded at Mastertone Studios, New York City

(deel) citaat uit de liner notes van Peter Doggett

"Throughout the early 1960's Neil was effectively leading a double life. By day he tried out for pop stardom on Broadway, at night, he was a bastion of the Greenwich Village folk scene. In February 1961, for example, he was a resident singer at the Cafe Wha? on Mac Dougal Street, where he appeared alongside struggling musicians Noel Stookey (later Paul of Peter, Paul & Mary), Mark Spoelstra, Karen Dalton (whom he credited as a major influence on his own work) and a newly-arrived Minnesota kid called Bob Dylan"