The Colourfield - Virgins and Philistines (1985)

Na The Specials en Fun Boy Three was dit het derde bandje van Terry Hall. Verwacht je hier nog wat terug te vinden van de ska van The Specials dan kom je bedrogen uit, maar als je van een ietsje zoetige popliedjes houdt zal je hier zeker wat van je gading bij vinden.
Op het nummer The Colour Field (niet op de Europese uitvoering van de LP aanwezig maar wel op de US versie en op de latere Japanse cd reissue) drumt Pete de Freitas (overleden drummer van Echo & The Bunnymen). Hoewel hij slechts drumt op dat nummer klinkt het behoorlijk Bunny, dus ik vermoed dat hij zich ook wel met de productie bemoeid zal hebben.
Op de cd-uitvoering staat o.a. ook een heel aardige cover van Windmills of Your Mind, een lieflijk liedje uit 1968 dat al vele malen gecoverd is.

Na herbeluistering heel aardig album. Sluit aan bij de muziek van The Lotus Eaters en The Pale Fountains. Sfeervol, maar na vijf/zes nummers ook wat inwisselbaar.

Dit is inderdaad het derde groepje van de erg aktieve Terry Hall die in veel groepen zat, zelf ook albums maakte en samenspeelde met weet ik wie allemaal.
Helemaal wat anders dit dan The Specials en Fun Boy Three.
Rond 1984 kwam er een strominkje op in de Engelse popmuziek met wat rustigere en ook wat jazzy muziek, dikwijls akoestisch. Vergelijk bv. Everything But The Girl en The Style Council.
Dat hoor ik hier ook een beetje terug, maar ook de door Premonition (gisteren toevallig ook nog opgehad!) genoemde Lotus Eaters en Pale Fountains herken ik er ook wel in.

De opener Thinking Of You zou je kunnen kennen, omdat dat vroeger wat airplay heeft gehad op Music Box etc. Niet onaardig.
Verder zijn Faint Heart en Castles In The Air erg mooie liedjes.
Ook het rustige Hammond Song en Yours Sincerely met sfeervolle trompetjes zijn mooi.
Hele aardige nummers zijn Cruel Circus en het rustige Sorry.
Het lichtelijk jazzy titelnummer kan me niet zo bekoren en Armchair Theatre en Take blijven niet echt hangen.
Laidback zondagmorgen muziek dit en onmiskenbaar Engels.
Op vinyl en met een lekker geluid nog er in, sfeervol geproduceerd door Hugh Jones.

Ik ben best een liefhebber van Terry Hall maar The Colourfield vind ik wel zijn minste project /band. Ik lees het en der The Lotus Eaters maar dat vind ik toch wel een klasse beter.

De hit is tegen het lullige aan en verder veel ietwat brave pop. Gelukkig ook wel positieve dingen hoor, Cruel Circus steekt er bv bovenuit. Prachtig! Hammond Song krijgt de andere ster, mooi en sfeervol.