Musical Youth - The Youth of Today (1982)

pass the dutchie en the youth of today blijven na 25 jaar nog steeds leuke nummers,jammer dat het bij deze 2 hits bleef

Bijna Monique, bijna! "Tell Me Why" van hun tweede album 'Different Style' werd in augustus 1983 ook nog een hit(je). In het buitenland deden ook "Never Gonna Give You Up" en "Heartbreaker" het wel goed. De strekking van je bericht is uiteraard wel iets waarmee ik het helemaal eens ben. Als je goed luistert, hoor je dat de jongens zeer getalenteerde muzikanten waren (zijn!) en er staan nog veel andere goede reggaenummers op dit album.

Het tweede album 'Different Style' was wat poppier en meer richting de soul/discosound, maar vind ik ook nog steeds zeer de moeite waard om te beluisteren. Op www.musicalyouth.net vind je trouwens alle informatie over Musical Youth .

Volgens mij is het nog behoorlijk slecht afgelopen met de helft van deze band.

Niet overdrijven Kaztor, het gaat om drievijfde van de band . Patrick Waite, de bassist, is aan hartproblemen bezweken, zijn broer Junior is helemaal ingestort en tot zo goed als niets meer in staat en Kelvin, de jongste (waar iedereen zo gecharmeerd van was!) schijnt niet erg handelbaar te zijn. Leadzanger Dennis Seaton (toen lang en slungelig, die met de bril, nu wat gezetter en niet meer zo slungelig) en toetsenist Michael Grant zijn beiden nog/weer bezig in de muziek.

Dat het zo met Junior en Kelvin is afgelopen is wel te verklaren, hoeveel mensen zouden het psychisch aankunnen om als een komeet de lucht in te schieten qua populariteit en bijna net zo hard weer terug te vallen. En dat in je puberteit? Da's best heftig hoor! Eerst wordt je in de hele wereld overgevlogen en als een superster behandeld en nog geen jaar later word je door je platenmaatschappij aan de kant gezet omdat je tweede album (dat door de platenmaatschappij een bepaalde sound meekreeg!) geen succes was...

Zo zie je dus maar dat succes vergankelijk is.

Helaas wel en niet altijd even terecht. Je kunt de muziek waarderen of niet, maar het waren echt duidelijk getalenteerde jongens. Het eerste album was echt een goed reggae album, met enige popinvloed, maar niet veel meer dan bijvoorbeeld Bob Marley. Maar ja, als je jonge jongens neerzet, moet je niet verwachten dat mensen het echt serieus nemen...

Dit was uiteraard een getalenteerd bandje. Ik mag er best terug naar grijpen, dit blijft genieten.
Pas The Dutchie, Gone Straight, Youth of Today en Never Gonna Give You Up blijf ik erg leuk vinden! O ja, en Rockers!

****

Doet me goed om dat te lezen, EVANSHEWSON! Op http://www.musicalyouth.net staat alles wat je zou kunnen willen weten over ze . Op 3 oktober 2008 staan ze in Nederland te spelen, waar is me echter nog niet bekend. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die niet zitten te wachten op de 'nieuwe' Musical Youth en zoiets voorbij laten gaan, het is toch anders, zo vijfentwintig jaar later, maar ik ben er so wie so bij .

Het album blijft goed, wat ik ook blijf vinden van 'Different Style', hoewel dat muzikaal wel heel erg de andere kant op gaat. Gelukkig blijkt op het gastenboek van hun site dat er nog veel meer mensen zijn die nog steeds van Musical Youth genieten.

Zoals het er nu naar lijkt, komt keyboardspeler Michael Grant in april of mei dit jaar voor een bezoekje naar Nederland .

Deze had mijn broertje vroeger, leuk toen, gedateerd nu.

Pass the dutchie is echt een klassieker verder ken ik alleen Heartbreaker, Youth Of Today en Rub n Dub die vind ik een stuk minder.

Onverwacht leuke en vrolijke plaat. Als negenjarige was ik fan, nu vragen mn kinderen om 'die plaat met die donkere jongens en strip op de hoes'. Ik zet m graag voor ze, en mezelf, op.