Musical Youth - 20th Century Masters (2004)

MUSICAL YOUTH

Fijn plaatje en de meest complete verzamelaar van Musical Youth.
Van beide reguliere albums verschenen namelijk drie tot vier singles.

Pass the Dutchie was de fenomenale nummer 1 hit
die de groep ook meteen buiten de UK deed doorbreken.
Meer nog, de hit was zelfs goed voor een 10de plaats in de US.

Het profiel van Musical Youth was dan ook bijzonder goed uitgekiend.
Let op de verschillende kleuren van de t-shirts (kleuren die ze trouw bleven
op de meeste hoezen van hun plaatwerk). Ondersteunt de visuele identificatie.

Bijna zoals bij de kinderen van Barbapapa waren die kleuren gelinkt
aan specifieke hobby's of interesses die uitvoerig becommentarieerd werden
in popmagazines. Het eerste exemplaar van mijn Joepie abonnement (een prijs
naar aanleiding van een wedstrijd) handelde er in de herfst van 1982 over.

Men zou bijna de vrolijke van lichte dub toets voorziene reggae muziek vergeten.

Volgens de album credits schreven de jongens een aantal liedjes zelf,
al werden de hits voor hen aangedragen door professionele songsmeden.
Maar speelden deze jongens ook werkelijk alles zelf in? Ach, wat zou het.

Opvolger Youth of the Day werd een Benelux top 10 hit in het kielzog van Pass the Dutchie.
Maar het aardige Never Gonna Give You Up was enkel in de UK goed voor een top 10 plaats.

Een vierde single van The Youth of Today (1982) Heartbreaker deemsterde weg.
Ondertussen bevonden we ons al een tijdje in 1983 en het ijzer moest gesmeed worden
terwijl het heet was. Want volgens de wetgever hadden de jongens ook schoolverplichtingen

Het tweede en laatste album ruilde de reggae in voor een poppy variant.
De albumtitel A Different Style (1983) is daarin duidelijk genoeg. En het vrolijke Tell Me Why
was dan wel vaak op de radio te horen, maar haalde in de UK zelfs de top 30 niet meer.

Ik was in de zomer van 1983 begonnen met het kopen van singletjes
en niet lang na Who's That Girl van Eurythmics (mijn allereerste) kocht ik Tell Me Why.
Een jeugdzonde? Ik vind de muziek van Musical Youth na al die jaren behoorlijk fris klinken.

Opvolgers 007 en Sixteen deden het mathematisch iets beter dan Tell Me Why,
maar het mocht duidelijk zijn dat de koek op was. Daar kon een coole samenwerking
met Donna Summer op het album She Works Hard for the Money (1983) weinig aan veranderen.

Unconditional Love ontbreekt echter niet op deze bondige, maar complete best of.
Let's Go to the Moon is hun laatste single die niet op een album terug te vinden was.

Het succes van Musical Youth opende deuren voor een Hollandse variant The Shorts
en een Amerikaans antwoord New Edition, waarvan vooral Bobby Brown bekend bleef.

In 1993 stierf Barbaborre (de rooie dus) door hartproblemen na een drugsdelict.

Op twee tracks van hun debuut, enkele b-kantjes en de laatste single na
is hun integrale werk op deze 2CD terug te vinden: Musical Youth - Anthology (1994).