Matt Lovell - Nobody Cries Today (2020)
mijn stem
6 stemmen
Verenigde Staten
Folk / Soul
Label: Tone Tree
-
Trouble (2:58)
-
90 Proof (3:45)
-
Sabotage (3:20)
-
Alligator Lilly (3:04)
-
Be Free (3:10)
-
Nobody Cries Today (3:55)
-
Dime Adiós (Say Goodbye to Me) (4:21)
met Leigh Nash
-
The Gospel (3:49)
-
The Way That It Was (3:06)
0
geplaatst: 11 april 2020, 17:34 uur
Het leuke van albums toevoegen is dat je zo af en toe wel wat interessants tegenkomt, nou, deze Matt Lovell heeft mijn aandacht te pakken. Dit is zijn debuutalbum en wat een soul heeft Matt in zijn stem.
De 3 singles die tot nu toe uitgebracht zijn vind ik stuk voor stuk geweldig, alhoewel ze qua stijl vrij verschillend zijn. Vandaag ook geleerd dat Leigh Nash de voormalige zangeres was van Sixpence None the Richer (Kiss Me, ik blijf dat een superlief liedje vinden).
Favoriet is 90 Proof en het duet met Leigh bevalt me ook meer en meer, mooie stemmen samen.
Ja, lichtelijk hyped voor deze release
aERodynamIC, wellicht ook iets voor jou?
De 3 singles die tot nu toe uitgebracht zijn vind ik stuk voor stuk geweldig, alhoewel ze qua stijl vrij verschillend zijn. Vandaag ook geleerd dat Leigh Nash de voormalige zangeres was van Sixpence None the Richer (Kiss Me, ik blijf dat een superlief liedje vinden).
Favoriet is 90 Proof en het duet met Leigh bevalt me ook meer en meer, mooie stemmen samen.
Ja, lichtelijk hyped voor deze release
aERodynamIC, wellicht ook iets voor jou?
0
geplaatst: 12 juli 2020, 09:43 uur
Zit je een tijdje te wachten op de terugkeer naar mooi zomerweer; is het eindelijk weer zover. Zon schijnt, temperatuur over de 20 graden en daar lekker van genieten op de zondagochtend met Matt Lovell als soundtrack.
En dan vallen de puzzelstukjes ineens veel beter in elkaar. Lome liedjes met de warme stem van Matt.
Nergens ook maar enigszins bijzonder of vernieuwend, maar in de juiste setting gewoon heel fijn.
Duidelijk een album dat je op de juiste momenten op moet zetten. Ook eentje die niet echt op zal vallen omdat het niet onderscheidend genoeg is. Maar ik denk dat er wel degelijk een groter publiek voor zal zijn getuige de populariteit in de hoek van Ray La Montagne, Thomas Dybdahl enzovoort (misschien een wat makkelijke en luie vergelijking, dit is toch weet anders, maar ik denk dat liefhebbers daarvan dit ook best goed kunnen vinden).
Opvallend detail: het album gaat juist over een zeer donkere periode uit zijn leven (Lovell is een aantal jaar geleden in zijn borst geschoten door een 16-jarige die zijn auto wilde stelen; hij overleefde dit ternauwernood). Allesbehalve zonnig dus.
En dan vallen de puzzelstukjes ineens veel beter in elkaar. Lome liedjes met de warme stem van Matt.
Nergens ook maar enigszins bijzonder of vernieuwend, maar in de juiste setting gewoon heel fijn.
Duidelijk een album dat je op de juiste momenten op moet zetten. Ook eentje die niet echt op zal vallen omdat het niet onderscheidend genoeg is. Maar ik denk dat er wel degelijk een groter publiek voor zal zijn getuige de populariteit in de hoek van Ray La Montagne, Thomas Dybdahl enzovoort (misschien een wat makkelijke en luie vergelijking, dit is toch weet anders, maar ik denk dat liefhebbers daarvan dit ook best goed kunnen vinden).
Opvallend detail: het album gaat juist over een zeer donkere periode uit zijn leven (Lovell is een aantal jaar geleden in zijn borst geschoten door een 16-jarige die zijn auto wilde stelen; hij overleefde dit ternauwernood). Allesbehalve zonnig dus.
0
geplaatst: 15 maart 2021, 16:10 uur
Ik kende die hele Matt Lovell nog niet, maar wat een fijne plaat is dit. Alles heeft iets heel sympathieks over zich. De muziek is zo prettig dat als het soort warme deken om je heen ligt. Soms iets meer richting country naar het lijkt, dan juist wat meer blues, maar altijd wel even prettig. Debet daaraan is ook de mooie stem van Matt Lovell. Soul als genre-aanduiding? Dat weet ik niet, maar dat maakt voor de kwaliteit weinig uit.
* denotes required fields.
* denotes required fields.