Elvis Perkins - Ash Wednesday (2007)

Nu op luisterpaal!

Ik heb een mooie herinnering aan het optreden van deze band als voorprogramma van Clap Your Hands Say Yeah in Brussel eerder dit jaar (het andere voorprogramma was Cold War Kids en die waren nóg beter dan EP en CYHSY!). Simpele, maar mooie en goed uitgevoerde nummers met het prachtige 'While you were sleeping' als hoogtepunt.

Deze stond op in de cd-winkel, daarom eens gaan luisteren, had er op basis van wat ik daar hoorde toch meer ervan verwacht, maar geen onaardig plaatje.

Aswoensdag is de eerste dag van de veertigdagentijd. Op deze dag zet de priester met as een kruisje op het voorhoofd van de kerkgangers, om hen aan te sporen tot bezinning, boete en bekering. Aswoensdag is een verplichte vastendag.

11 september
was 11 /9 op een woensdag?
Het enthousiasme is – hartverwarmend. Werk’lijk. De plaat – bij tijd en wijlen. Een jongen en z’n spel, z’n gitaar. Zwi-e-r-ige muziek en tekst. De nare, nare wereld – waar menigeeen weinig touw aan vast kan knopen, wat Negen elf en een vader overleden aan Aids betreft.

Eerlijke liedjes, met een 'ik meen het'-stem. Iest te zeggen, iets te klagen. Dat herfst-gevoel. Het fijne, uitgebreide herfstgevoel. De bladeren sterven, maar daar zie ik wel het zonnige van in, af en toe.
MAar dat is ook niet altijd afdoende. Introvert en zeker niet altijd gebonden aan het liedje. NIet dat het liedje een heilig huisje is.
probleem!
Soms is het wat te veel van het onsamenhangende geklaag. (Geef me een pakkende melodie, verdraaid)Gitaarliedjes die in elkaar overlopen, niet zo sterk als, pak em beet, ash wednesdag. While you where sleeping. We hebben met z'n allen
Een hoop gemist, elvis, ze hingen Kain op aan een boom, hemel en aarde schudde, en hoe je staande te houden. Baby’s groeiden op en stierven. Elvis houdt een telefoongesprek in het Frans.

Bezinning, boete en bekering. Problemen, catastrofes, mensen die uit gebouwen springen, want er is verder toch niks meer
als de alarmen afgaan en veertien plafonds naar beneden komen(its a sad world after al) Gruis op je bureau. Reddinsoperaties. Honden en huilende mannen.


Goede vrijdag op aswoensdag, regen en zonneschijn
Alle mensen, Goede vrijdag! (het eind van de tunnel.)
Het was een lange tocht,
Niet altijd even lonend of overtuigend.

dat eerste nummer is grandioos, de rest ok, geen misse plaat, maar ook geen blijver.

Van begin tot eind werkelijk een fantastische plaat! Heerlijk weemoedig en nostalgische sfeer ademt dit album uit. Dikke 5*.

Eens eens, wat een prachtig nummer is dat While You Were Sleeping. Nu eens de rest van dit album beluisteren.

Volgende week vrijdag komt deze beste man in Paradiso. Ik ben er!

Lekker zwierig album met donkere ondertoon. De teksten zijn soms erg goed en verbloemen de soms wat voortkabbelende nummers. 3,5*

Zwierig is idd erg toepasselijk hier. Een beetje in de stijl van Neutral Milk Hotel...

Dit is idd een lekker zwierige plaat, hou wel van zijn manier van zingen en spelen...

Die donkere ondertoon is wel te begrijpen. Zijn vader Anthony Perkins overleden aan AIDS en zijn moeder zat in een van de vliegtuigen die de Twintowers doorboorden.

Deze zoon van Anthony 'Psycho' Perkins begint zijn debuutplaat met één van de mooiste liedjes aller tijden, het werkelijk onovertroffen While You Were Sleeping, maar kan dat niveau nimmer meer benaderen op de rest van de plaat. En dan heb je toch een beetje een probleem...

Om te beginnen, Ash Wednesday is geen alledaags muziekalbum; het is eerder een spirituele reis verpakt in melodieën. Perkins, met een pen zo scherp als het lemmet van Excalibur, weeft verhalen die niet alleen het gehoor strelen maar ook de ziel beroeren. Elk lied in dit album fungeert als een apart hoofdstuk in een groter, bijna Homeriaans epos.

Met een melodie die zweeft tussen melancholie en hoop, schildert Perkins in de titeltrack een landschap van persoonlijk verlies en universeel verdriet. De tonen zijn niet zozeer gehoord, als wel gevoeld, een zachte streling langs de randen van het hart.

Nummers zoals While You Were Sleeping en May Day! onthullen de veelzijdigheid van Perkins' muzikale talent. Zijn stem, een amalgaam van fluweel en schuurpapier, brengt een rijkdom aan emoties over die zelden in de hedendaagse muziek te vinden is. De instrumentatie is subtiel doch doeltreffend, elk akkoord en elke noot met precisie geplaatst om het verhaal verder te vertellen.

Wat opmerkelijk is aan dit album is de authenticiteit. In een wereld waar muziek vaak gereduceerd wordt tot achtergrondgeluid, eist Ash Wednesday de volle aandacht van de luisteraar. Het is een album dat niet zozeer in de achtergrond speelt, maar veeleer een dialoog aangaat met de luisteraar.

Ter afsluiting, Ash Wednesday van Elvis Perkins is een album dat niet overhaast moet worden geconsumeerd. Het is een album dat tijd vereist, zoals een goede wijn, om volledig gewaardeerd te worden. Het is een muzikale reis die zowel de geest als het hart uitdaagt, een zeldzame vondst in het hedendaagse muzikale landschap.

Het valt niet mee de score van het album te bepalen. Het zo een keer beluisteren lukt wel, maar te vaak dit album te streamen lijkt me heen goed plan omdat de muziek in mijn beleving overmand is met treurigheid. Te vaak draaien zal mijn dosis anti-depressiva onvermijdelijk gaan vehogen. Dat doet echter niets af aan de kwaliteiten van dit album.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl