The Mountain Goats - Songs for Pierre Chuvin (2020)

all hail the mysterious gap

In 1994 zag ik John Darnielle een concert gevend zittend op de toonbank van de allang terziele platenzaak "Perfect Sound Forever" in Delft, waar ik menig maandsalaris erdoorheen joeg aan LP's die ik nog steeds koester. Het was in het gouden uurtje, er hing een gloed in de winkel. ik zie hem nog zitten.
Één van die dierbare platen is de geweldige, mysterieuze debuut-EP Beautiful Rat Sunset, met enorm lofi-geluid. De daarop volgende platen vond ik het nog een leuke band (solo-act eigenlijk), maar hoe "normaler" de Goats werden, hoe meer ik afhaakte. Deze plaat, met het "oude" geluid, brengt me echter terug naar de dagen in Delft, en ik vind hem dus geweldig al ben ik bang dat het hoofdzakelijk For Sentimental Reasons is.

Grappig, bij mij is het precies andersom dan bij itchy. Ik volg de geiten al vrijwel vanaf het begin, was best gecharmeerd van de eerste lo-fi periode, maar werd pas met Tallahassee een echte fan. Dit album vormt met The Sunset Tree en Get Lonely het hoogtepunt. Daarna word het een tikkie minder, hoewel ik In League With Dragons weer dicht in de buurt van het niveau van genoemd supertrio vond komen.

En nu is daar plotseling Songs For Pierre Chuvin. Ontstaan door noodzaak: het repeteren met de band en het uitwerken van songmateriaal ging moeilijk tot niet in deze Corona-tijden. Daarom greep John Darnielle terug op de lo-fi formule van zijn beginperiode. Zoals gezegd ben ik hier niet echt kapot van, maar hoor er wel aan af dat het songmateriaal weer van een erg hoog niveau is.

Kan ik me voorstellen. Ik zou zelfs behoorlijk emotioneel kunnen worden van deze release in dat geval. Dit voelt als een hele kleine, persoonlijke en directe plaat, compleet met Darnielle's korte opmerkingen tussendoor, net zoals hij vroeger veel nummers opnam.

Ik haakte aan in 2005, met Tallahassee als instant favoriet, maar door de jaren heen ben ik het oude, lo-fi werk steeds meer gaan waarderen en is John Darnielle langzaam uitgegroeid tot 1 van mijn favoriete muzikanten en lyricists. Op het eerste gehoor klinkt dit voor mij in ieder geval als zijn sterkste plaat sinds Beat the Champ, misschien zelfs sinds The Sunset Tree.

Verslavend plaatje dit, ik doe er maar een halfje bij. Binnenkort ook maar eens All Hail West Texas proberen, want dit lo fi-sfeertje smaakt me wel. Ik ken van dit project verder enkel Tallahasse, ook een mooie plaat maar ik leg er meestal losse nummers van op (Game Shows Touch Our Lives met name) ipv dat ik het volledige album luister.

Het was niet de bedoeling dat deze plaat zou klinken zoals ze nu klinkt; Darnielle was namelijk van plan met zijn vaste bandmaats de studio in te duiken. Het beruchte virus dat momenteel de wereld teistert, heeft daar echter anders over beslist, waardoor we Darnielle op Songs for Pierre Chuvin horen zoals in het prille begin van zijn carrière: een lofi-opnamegeluid, minimalistische begeleiding en die karakteristieke stem.

Het plaatje duurt nog geen halfuur, maar dat deert allerminst. Darnielle nam thuis elke avond een nieuwe song op, in tijdelijke isolatie, met de records waarmee hij ook zijn allereerste songs opnam. Dat zorgt voor een charmant, knus resultaat dat erg makkelijk wegluistert. Alle franjes zijn weggestript; wat overblijft, zijn de songs in al hun puurheid. Darnielle bewijst hiermee eens te meer dat hij een straffe songschrijver is.

Hoe hij op dit onderwerp komt (Pierre Chuvin is een Franse historicus die in 1990 het boek A Chronicle of the Last Pagans uitbracht, over de opkomst van het Christendom en de daarmee gepaard gaande ondergang van veel heidense rituelen) zal me worst wezen; wellicht heeft hij het boek ooit gelezen en is erdoor gefascineerd geraakt. Het heeft in elk geval 10 mooie liedjes opgeleverd, en als je de teksten er 'ns op naslaat, kan je opvallende parallellen trekken met de actualiteit.

3,5 sterren

Leuk plaatje inderdaad! Mijn waardering schommelt een beetje tussen de 3 en 3,5 sterren. De liedjes zijn allemaal prima, maar alleen het venijnige 'Until Olympius Returns' zal waarschijnlijk mijn playlist 'favoriete liedjes' halen. Desondanks lekker rauw, sympathiek project, en originele onderwerpkeuze. Ik rond vooralsnog naar boven af.