White Mansion - Human (2020)

Ondanks haar wortels in de post-punk - en dus jaren '80 - klinkt het debuut van White Mansion toch net wat minder somber, wat minder schreeuwerig of dreigend dan een flink aantal van de huidige generatie post-punkbandjes. Ik plaats de band daarom voorlopig dan ook het liefst in het rijtje van de meer op de synthesizer gerichte bandjes als Empathy Test, Future Unlimited, Bootblacks en Actors om er maar eens een paar te noemen.
En... dit keer zelfs met een vleugje Lloyd Cole and the Commotions.

Zeer prettige eerste plaat van deze band uit Fayetteville, Arkansas.

Dank voor de tip. Deze ga ik eens luisteren.

Over het algemeen zo op het eerste gehoor veel synths en een stem die me niet direct aanspreekt, hoewel het tweede gedeelte van het album veel beter klinkt dan de eerste vijf nummers; het lijken wel twee verschillende bands wat iets zegt over de veelzijdigheid van de band. Bootblacks slaagt er nu juist in om een combinatie te maken met postpunk en dat mis ik hier wel, zeker bij de eerste vijf songs. Bij mij staat of valt een band altijd bij de zang en die spreekt me hier minder aan. Idol Changes, Dreaming en Lizard Queen vind ik de sterkste songs hier. Hoe dan ook want smaken kunnen verschillen; een goed debuut want muzikaal zit het allemaal prima in elkaar.

Idol Changes is een geweldig nummer.