Ry Cooder - Get Rhythm (1987)

Mooi album, dat begint met een Johnny Cash cover. Biezonder sfeervol en vaak erg ritmisch...

Prima album.

***1/2

Geweldig album van Cooder uit het einde van de jaren 80, waarmee Cooder zich artistiek revancheert van de wat tamme (maar lukraktieve) filmmuziekscores die hij in de jaren 80 maakte. Maar dit album is weer een terugkeer naar Cooder's pakkende etnische mix van amerikaanse folk,soul, texmex, en (roots)rock, bijgestaan door Flaco Jimenez op accordeon en voorzien van Cooders vlammende slidegitaarwerk. Het hoge niveau wordt gelijk al duidelijk bij de vlammende opener en titelsong, Get Rhythm, een bewerking van de gelijknamige song van Johhny Cash. Ik ken nauwelijks beter of vlammender slide gitaarwerk dan deze song. Erg fraai is ook de bewerking van Chuck Berry's 13 question method (misschien wel de ultieme song over meisjes versieren), waarin Cooder (alleen begeleid door gitaar) zijn slidegitaar laat praten. Across the Borderline is een klassieker over het grote menselijke leed achter de illegale immigratie van Mexicanen naar de VS.; fraai op muziek gezet en terecht door velen gecoverd. Na optredens met de The Moula Banda Rhythm Aces (waarvan in 1988 een briljante filmregistratie verscheen) maakt Cooder duidelijk een geinspireerde indruk in dit album zonder slechte nummers, dat zich kan meten met beste werk uit Cooder's omvangrijke oeuvre.

Een hele mooie cover van Across the Borderline staat op YouTube.

in 1987 zag ik de film paris, texas op tv. ik lette goed op de aftiteling, omdat ik wilde weten wie die fantastische score geschreven had;ry cooder dus. die had toen juist een album uit, get rhythm, die redelijk beoordeeld werd in OOR, wat ik toen voor de eerste keer gekocht had(er stond een album top 100 in). omdat ik get rhythm zo geweldig vond, kocht ik niet lang erna voor 300 gulden aan cooder cd's. nog steeds is dit album een van mijn favourite cooder albums. de versie van all shook up slaat alles (en ik ben een elvis-idolaat!) de definitieve versie van across the borderline staat erop + veel meer. alleen low-commotion klinkt te moeilijk voor mijn oren. petje af voor de slide-koning ry cooder

Ruig, ritmisch met messcherp (slide)gitaarwerk. Heerlijk album. Live ook een feest met die band!

Across the borderline blijft mooi, verder niet zo'n sterk album van Ry.

Dit is wel erg glad, zeg. Past helemaal niet bij Cooder.

Glad, echt waar? Dit wordt toch algemeen (ook door mij) als zijn ruigste album beschouwd. Of vergis ik me?

Een plus is het slidewerk van Cooder op dit album dat me, over het algemeen genomen, niet zo erg kan bekoren. Een beetje ruig kan ik wel waarderen, maar het geluid vind ik nogal lelijk en ruw, en da's iets heel anders. Althans, zo ervaar ik het. Het begin is mooi en veelbelovend, met een dynamisch Get Rhythm van Johnny Cash, maar bijvoorbeeld 13 Question Method van Chuck Berry (aangedragen door Nick Lowe, als ik mij goed herinner) spreekt me in het geheel niet aan. Op de meeste nummers zing Cooder erg lelijk - mij stoot het in ieder geval af. Behalve het titelnummer heb ik Across the Borderline als favoriet aangevinkt, dat ik wél mooi vind (met Harry Dean Stanton als goede ondersteunende vocalist), dus zo kan het ook.

Is Stanton niet de enigste zanger op Across the borderline, zoals hij dat ook was op Cancion Mixteca van Paris, Texas? Ik zie nu trouwens dat er van Stanton een eigen album op Spotify staat. Die ga ik zeker beluisteren, want de man had een mooie zangstem.

inderdaad een fraaie mix van R&B, soul, Tex-Mex en (blues) rock. album vond ik destijds bij verschijnen 1 van zijn mindere albums, maar vele jaren later moet ik dat toch wat bijstellen.

van de ruige r&b, rockende nummers steken "Get Rhythm" (Johnny Cash), "Low-Commotion" (Ry Cooder/Jim Keltner) en "Going Back to Okinawa" (Ry Cooder) er boven uit.

de andere nummers in dat genre, de covers "All Shook Up" (Elvis Presley/Otis Blackwell), "I Can Tell by the Way You Smell" (Walter Davis) en "Let's Have a Ball" (Allen Bunn) willen niet echt beklijven. niet zozeer vanwege de kwaliteit van deze songs, maar vanwege het fabelachtige slide gitaar spel van Ry Cooder, blijven deze nummers wel overeind staan.

blijven over de 3 rustpunten op dit album. de geweldige akoestische, solo versie van "13 Question Method" (Chuck Berry) en de Tex-Mex klanken van "Women Will Rule the World" (Raymond Quevedo) een nummer dat qua melodie sterk doet denken aan "Bing Crosby" van het album "Discover America" van Van Dyke Parks.

het absolute prijsnummer van dit album is de ballad"Across the Borderline" (Ry Cooder/Jim Dickinson/John Hiatt), waarop hij de vocalen deelt met wijlen acteur/zanger Harry Dean Stanton, die voor kippenvel zorgt met zijn zowel in het Engels en Spaans gezongen tekst.

na dit album zou het 18 jaar duren voordat zijn volgende solo album "Chavez Ravine" in 2005 zou verschijnen. in de tussentijd maakte de productieve Ry Cooder nog 6 soundtrack scores, en werkte hij samen met of had projecten met o.a. de gelegenheidsformatie Little Village (met John HIatt en Nick Lowe (1992), V.M. Bhatt (1993), Ali Farka Toure (1994) en Buena Vista Social Club (1997).

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Ocean Way Studios, Los Angeles, California

Ry Cooder: guitar. vocals
Van Dyke Parks: keyboards
Flaco Jimenez: accordion
Steve Douglas: saxophone
Jorge Calderon: electric bass
Buell Niedlinger: acoustic bass
Jim Keltner: drums
Miguel Cruz: percussion
Bobby King, Terry Evans, Arnold McCuller, Willie Greene Jr.: backing vocals
Larry Blackmon: guest vocal (track 6)
Harry Dean Stanton: guest vocal (track