Sarah Siskind - Modern Appalachia (2020)

Wauw, een nieuwe van Siskind, dat maakt me reuze benieuwd! En die samenwerkingen zijn niet min!

Een klein uurtje je helemaal laten meevoeren naar de Amerikaanse Appalachian? Dat kan met de nieuwe van Sarah Siskind, Modern Appalachia. Een perfecte folkplaat om helemaal tot rust te komen.

Siskind komt van origine uit North Carolina maar begeeft zich al een tijdje in de kringen van country mekka Nashville. Daar maakt ze al jaren carrière en schrijft nummers voor o.a. Alison Krauss. Ook worden haar nummers gebruikt voor televisie programma’s zoals Pretty Little Liars en Akward waar ze veel bekendheid mee geniet. Modern Appalachia is haar derde solo album, die ze overigens zelf heeft geproduceerd.

Op Modern Appalachia zet Siskind een gloedvolle en warme sfeer neer met een productie in de vorm van aangename gitaarsolo’s en de zachte stem van Siskind. Die gitaarsolo’s zijn terug te vinden in nummers zoals Carolina, The One, In the Mountains en Danny. Haast doen deze gitaarsolo’s denken aan de soloplaten van Mark Knopfler.

Modern Appalachia is een plaat die bijna een uur duurt, maar zo’n klein uur is snel voorbij. Zoals eerder gezegd brengt deze plaat je helemaal tot rust en reis je naar de plain fields en ruwe bergen van de Appalachian, een gebied in het oosten van Amerika dat strekt van de staat Georgia tot Maine.

Sarah Siskind heeft met Modern Appalachia een prachtige plaat afgeleverd die een mooie toevoeging is aan haar discografie. Ze richt zich met deze plaat vooral op een doelgroep die houdt van folkachtige muziek met beheersende schurende gitaren en een attractieve stem. Prima plaat.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sarah Siskind - Modern Appalachia - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sarah Siskind - Modern Appalachia
Sarah Siskind levert, na de reissue van het geweldige Covered, weer een uitstekend album af, dat door een brede groep liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek omarmd kan, nee moet worden

Sarah Siskind viel me nooit zo op tot de reissue van haar geweldige debuut Covered al weer heel wat jaren geleden. Het nu verschenen Modern Appalachia is wat mij betreft nog beter. Het album imponeert met geweldig gitaarwerk, maar ook met een fantastische stem, aansprekende songs en een broeierige instrumentatie en productie die zo nu en dan van de hand van Daniel Lanois hadden kunnen zijn. Modern Appalachia is een zelfverzekerd album waarmee Sarah Siskind weer ver boven zichzelf uitstijgt en zomaar een toekomstige klassieker in het genre kan hebben afgeleverd. Met name binnen de Amerikaanse rootsmuziek is het aanbod van nieuwe muziek nog heel groot, maar dit album behoort tot de uitschieters.

De Amerikaanse singer-songwriter Sarah Siskind brengt inmiddels al heel wat jaren albums uit, maar deze albums maakten op mij maar in beperkte mate indruk, totdat zeven jaar geleden haar debuut Covered opnieuw werd uitgebracht.

Waar haar latere albums voor mij weinig onderscheidend waren, was Covered een ware voltreffer, maar helaas was het in de jaren die volgden stil rond Sarah Siskind.

Haar nieuwe album, Modern Appalachia, maakt direct bij eerste beluistering zo mogelijk nog meer indruk dan de reissue van gaar debuut.

De singer-songwriter die op jonge leeftijd naar Nashville vertrok, maar een paar jaar geleden terugkeerde naar de plek in North Carolina waar ze opgroeide, kiest op haar nieuwe album voor een geluid dat direct opvalt en dat zich makkelijk weet te onderscheiden van al het andere dat momenteel binnen de Amerikaanse rootsmuziek wordt uitgebracht. Sarah Siskind blijft op Modern Appalachia redelijk ver verwijderd van de doorsnee folk en country uit Nashville, maar kiest voor een broeierig en atmosferisch geluid, waarin prachtig gitaarwerk centraal staat.

De Amerikaanse singer-songwriter groeide op in de Appalachen en kreeg de folkmuziek die in de vorige eeuw in de langgerekte bergstreek ontstond met de paplepel ingegoten. Na haar terugkeer in North-Carolina leerde Sarah Siskind de Appalachen folk weer te waarderen en begon ze te werken aan een eigentijdse variant. Modern Appalachia doet qua sfeer en tempo wel wat denken aan de oude Appalachen folk, maar de muziek van Sarah Siskind staat met beide benen in het heden, al is het maar vanwege de dominante rol die elektrische gitaren hebben gekregen op haar nieuwe album.

Modern Appalachia, dat gastbijdragen kent van meestergitarist Bill Frisell, Justin Vernon (Bon Iver)en Rose Cousins, maakt indruk met een atmosferisch en wat broeierig geluid waarin prachtige elektrische gitaarlijnen de hoofdrol opeisen. Het zijn gitaarlijnen die de ruimtelijke klanken steeds prachtig doorsnijden en zorgen voor een bijzondere onderhuidse spanning in het geluid van Sarah Siskind.

Het is een geluid dat van de hand van Daniel Lanois had kunnen zijn en het is een geluid dat zich genadeloos opdringt. De wat steviger aangezette gitaarlijnen combineren prachtig met de bijzondere stem van de Amerikaanse singer-songwriter. Het is een stem die ik in een zeer ingetogen geluid wat te scherp vind, maar die in het broeierige geluid vol aansprekende en soms stevige gitaarlijnen uitstekend gedijt.

Het geluid op Modern Appalachia is prachtig en komt het best tot zijn recht in de wat breder uitwaaiende songs op het album, al zijn de wat meer uptempo songs weer lekker stevig. Sarah Siskind heeft niet alleen een geluid gevonden dat afwijkt van het gemiddelde Amerikaanse rootsgeluid van het moment, maar heeft ook de juiste ondergrond voor haar stem gevonden. Het is een stem die mooie verhalen vertelt, want Sarah Siskind toont zich ook op Modern Appalachia een uitstekend songwriter.

Het levert een album op dat direct bij de eerste noten de aandacht grijpt en dat deze aandacht vrij makkelijk bijna een uur lang vast weet te houden. Ik was zoals gezegd niet altijd onder de indruk van de muziek van Sarah Siskind, maar met Modern Appalachia heeft ze een prachtig album afgeleverd, dat de aandacht van liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek meer dan verdient. Erwin Zijleman

na lange tijd nog eens opgezet, en al van bij de eerste noot heeft ze mijn aandacht. Een pracht van een stem, en heel rijk qua instrumentatie. De diversiteit komt mooi tot uiting in het tweeluik Modern Appalachia - Carolina.
Ze verdient absoluut meer stemmen hier!