Embryo with Mal Waldron featuring Christian Burchard - For Eva (2002)

Met: Christian Burchard (vibes) Mal Waldron (piano on 3-5, 8-9), Dieter Gewissler (bass #1,2,5,6) Lothar Meid (bass #3,4,5) Reinhard Knieper (bass #8 & 9), Dieter Serfas (drums)

Dit was echt een hele leuke ontdekking die ik deed tijdens het verzamelen van alle platen van Mal Waldron. Om eerlijk te zijn: ik heb deze echt tot het laatste bewaard, want ik had er niet veel van verwacht. Ik kocht het vooral om de verzameling compleet te maken. Maar het blijkt zowaar een heel aangenaam plaatje te zijn.

Mal's connectie met Embryo was een levenslange en dat kwam vooral door zijn vriendschap met de vibrafonist Christian Burchard. Burchard woonde in 1966 al in München en speelde met Amerikaanse jazz-artiesten die daar woonden of er lange tijd verbleven. De Zuid-Duitse stad had een behoorlijk levendige jazzscene met inwoners als Pony Pointdexter, Carmell Jones, Benny Bailey en later natuurlijk: Mal Waldron. Op een avond speelde Mal in de Domicile-club en Burchard deed mee. Vanaf dat moment zouden ze vrienden voor het leven zijn.

Ik weet niet zeker of de artiest op de hoes echt Embryo had moeten zijn, want: Embryo werd pas later officieel opgericht. Maar dit was zeker de geboorte van de Duitse krautrock band. Zoals Burchard zei: ‘Dit is een voorbeeld hoe we klonken voordat het Embryo-project werd opgericht’. De muziek is meer jazz georiënteerd en rock invloeden zijn nagenoeg afwezig. Mal heeft in 1967 niet veel opgenomen, maar hij was zeker niet inactief. Hij trad al op in heel Europa en vooral in Duitsland.

Mal speelt overigens niet op alle nummers. De eerste twee composities zijn zonder hem maar zijn beide erg interessant. ‘Sugar Lump’ is een heel mooi eerbetoon aan een van de jazz vergeten vibrafoonwonderen: Walt Dickerson. Het ademt dezelfde sfeer als zijn muziek en zijn invloed is duidelijk terug te vinden in Burchards spel. De muziek heeft een soort van vrije sfeer omdat zowel bassist Gewissler als drummer Serfas afstand nemen van meer traditionele jazzpatronen. Ze klinken voor mij behoorlijk geavanceerd en zijn verrassend origineel in hun sound.

Helaas is de geluidskwaliteit van de Waldron-selecties niet zo goed als de eerste twee nummers. Maar dit is een fascinerend kijkje in de muziek die Mal in die jaren maakte. Net als zijn platen uit 1966 kun je horen dat hij echt probeert zijn eigen geluid te creëren door te experimenteren met loops, herhaling en percussief spel. Hij is nog niet de pianist die hij de jaren daarna zou worden, maar de wortels ervan hoor je hier echt wel. Er is ook een allereerste opname van zijn 'Blood and Guts'-compositie: het heet hier Anka's Trance. Het is het enige nummer dat niet zo goed lijkt te werken. De andere nummers zijn uitstekend. Sommige hebben een meer traditioneel jazzgeluid, maar het is meestal iets geavanceerder dan dat. Mal luisterde veel naar wat er destijds gebeurde in de Amerikaanse freejazz scene. En hoewel zijn muziek nooit zo vrij werd, werd hij er wel serieus door beïnvloed. Hij swingt waanzinnig hard op ‘Bud Study’, een compositie die heel Waldronesque is maar toch een Bud Powell-gevoel over zich heen heeft. Hij laat zijn meer sentimentele kant zien op 'For Bob' en bezoekt zijn klassieker 'Fire Waltz' voor de eerste keer sinds Dolphy.

Disconforme is een van die Europese PD labels. Meestal koop ik het niet, want ze betalen geen royalty's aan de artiesten of hun familie. Maar ze verdringen ook de reguliere labels met hun ondermaatse maar goedkope troep. Aangezien deze cd door Christian Burchard zelf is samengesteld (hij schreef ook de liner notes) kon ik ermee leven. Het boekje en foto's zijn erg mooi, dus het is echt de moeite waard om te hebben. De geluidskwaliteit verschilt echt per sessie. Sommige zijn verrassend goed, maar track 3,4 en 5 klinken niet zo goed. Ik kan me voorstellen dat hardcore 'Embryo'-liefhebbers niet onder de indruk zullen zijn van de hier gepresenteerde muziek. Maar voor degenen die geïnteresseerd zijn in de meer jazzy kant van Burchard, is dit interessant spul!