Klaus Schulze - Inter*Face (1985)

Zeer fraai werkje van dhr. Schulze. Klinkt behoorlijk 80's (vooral de computer drums) maar dit heeft geen negatief effect op het eindresultaat!

Leuke plaat van Schulze.
Klinkt op het eerste gehoor als een zoveelste remake van eerdere platen, maar groeit met elke luisterbeurt. De akkoordenreeksen in met name nummers 1 en 3 klinken spannend en donker. In het titelnummer leidt het tot haast Wagneriaanse taferelen (pauken, etc.).
Schulze zelf zat ten tijde van deze plaat in een persoonlijke crisis (alcoholverslaving), maar dat tast deze plaat hoorbaar niet aan (in tegenstelling tot opvolger Dreams). Toch klinkt de productie een tikkeltje glad en gepolijst: typisch een kind van zijn tijd.

Plaat is drie keer op cd uitgebracht. Eind jaren tachtig op het Brain label (nu een zeldzaamheid), halverwege de jaren negentig op Manikin Records (zonder bonustracks) en in 2006 op Revisited/InsideOut (met bonustracks)

De bonustracks op de recente uitgave van Revisited/InsideOut zijn de logische aanvullingen op Inter*Face. Nummer 5 had eigenlijk het tweede stuk van de oorspronkelijke elpee moeten worden en nummer 6 is een mix van verschillende versies van "Macksy", het nummer dat in 1985 op maxi-single verscheen en dat Schulze maakte met drinkebroeder (en zelfs zanger!) Rainer Bloss.

Aardig maar niet een ijzersterk album duidelijk uit Klaus z'n mindere periode.

Klaus Schulze en de eerste helft van de jaren tachtig van de vorige eeuw is voor mij niet de meest ideale combinatie. Dit album, Inter*Face begint in ieder geval met een goede beat en redelijk tot goed bedachte andere klanken.

Het maakt stil zitten haast onmogelijk. On the Edge is daardoor aan de juiste zijde van het randje. Met een onheilspellend ritme en andere geluiden begint Colours in the Darkness. Het doet mij denken aan iemand die op de vlucht is. Uit ieder hoekje en gaatje loert het gevaar. Het is daardoor best spannend te noemen. Aan het einde voel ik dan ook de vermoeidheid bij de hoofdpersoon toeslaan.

Heel wat gezelliger is de The Beat Planante. Voor mijn gevoel ben ik aanwezig op een feest in de tropen. Het is alleen jammer dat dit op een gegeven moment wat saai begint te worden, en daardoor doe ik maar een peuk verkeerd om in mijn mond. Veel helpen doet het niet maar het staat wel leuk. Met behoorlijk spannende klanken begint de titeltrack. Het doet wat denken aan metaalplaten, Al snel heb ik het gevoel hier gaat best iets goeds komen. Doordachte wijdse klanken en een spannend klankbeeld. Net op het tijdsstip dat ik denk nu weten we het wel gooit Schulze er een verandering tegen aan. Hierdoor houdt hij mij aan de speakers gekluisterd. Het roept bij mij het beeld op dat er is groots wordt getransporteerd. Milimeter voor milimeter zie ik het gevaarte van zijn plaats komen.

Na mijn idee begint Klaus Schulze met dit album uit een creatief dal te kruipen, want alhoewel dit album nog niet top is zit het toch doordacht in elkaar en begin ik beetje bij beetje mijn geloof in de man terug te winnen.

Haha. Over peuken gesproken. Hoe vaak het niet voorkomt dat je Klaus Schulze met een peuk in z'n mond op de foto ziet staan. Op de overigens leuk bewerkte albumhoes van Inter*Face mag de peuk ook al niet ontbreken. Tja, de beste man zal het allemaal wel missen, aangezien hij, na dringend dokters-advies, alweer een paar jaartjes gestopt is met roken.

Over naar het album zelf: Inter*Face is een typisch jaren '80 Schulze-produkt. De muziek is vooral heel ritmisch en opzwepend van aard, wat opener "On the Edge" meteen laat horen.
"Colours in the Darkness" is donkerder van toon. Een druk en enigzins chaotisch nummer wat door de vele drukke en nerveuze bijgeluiden een geheel eigen karakter krijgt.
"The Beat Planante" is weer wat neutraler van aard. Het is het behoorlijk catchy ritme hier wat opvallend in het gehoor ligt, wat er voor zorgt dat de voeten van de vloer gaan. Toch gaat het ritme me op den duur een beetje irriteren, aangezien het continue op de voorgrond ligt.
Het titelnummer is het hoofdgerecht en dendert ruim 24 minuten door, zonder echt van structuur en toon te wisselen. Het is muzikaal een behoorlijk dichtgesmeerd nummer met de vele synth-lagen die op de achtergrond aanwezig zijn, waarin allerlei zoemende en zweverige lead-solo's de boel opvullen.

Inter*Face is op zich een aardig Schulze-album. Toch mis ik hier de diepgang en inhoudelijke kracht die een goed album van Klaus Schulze zou moeten hebben. Tevens komt de plaat bij vlagen ietwat pretentieus op me over. Alsof Klaus van zichzelf weet dat hij het wel kan, en vervolgens wel doet, maar dan op een geforceerde manier.
Dit neemt niet weg dat het een slecht album is. Een gemiddelde voldoende verdient ie dan ook wel. Maar dat is het dan ook....

Ik kan me goed vinden in wat Corvischristi hierboven zegt. De muziek op dit album is op zich niet slecht, maar als je dit afzet tegen het jaren 70 werk van Klaus Schulze dan is dit nog niet half zo indrukwekkend.

Als Schulze liefhebber heb ik deze LP onlangs voor weinig aan kunnen schaffen.
Een gokje, want ik ben niet heel dol op zijn jaren 80 sound.

Een voldoende, maar meer ook niet.