Dave Brubeck - Greatest Hits (1967)

Alleen voor het nummer Take Five is dit album al koopwaardig, wat een lekker jazzplaat zeg

Mijn eerste jazz-plaat. Brubeck's jazz was en is 1 van de meest toegankelijke voor liefhebbers van buiten het genre. Prima artiest en plaat dus voor de 'beginnende' jazz-belangstellende!

Ook één van mijn eerste jazzplaten, ik kende enkel het machtige Take Five, maar ontdekte hier gelukkig véél meer moois op, zoals het geweldige Blue Rondo à la Turk, The Duke en zovele andere; Machtig schijfje voor de avonduren. Nou, bij mij toch vaker 's avonds laat.

****

De take five die ik heb is 10 minuten?

Heerlijke tracks staan hierop. Ik vond het zowat om alles op vinyl te gaan verzamelen van deze man, dus enkele jaren geleden deze gekocht en nooit spijt van gehad..

Net in nieuwe staat gevonden bij de kringloop! Ben benieuwd!!

Staat voor de zoveelste keer te draaien.. heerlijke plaat. Kan niet anders zeggen.

Ik zou eigenlijk wel een album willen hebben die helemaal in de laid back sfeer is van take five, iemand een goede tip?

Nee, maar ik wil die tip ook wel. Time Out is me te frivool en 'huppelend', dus die hoef ik niet. Deze plaat had ik vroeger als kind al in de handen vanwege het opneningsnummer, maar verder ben ik nauwelijks een jazz liefhebber.

Mijn vader had deze plaat gekocht in mijn geboortejaar (hij was aan rust toe), vanwege Take Five. De rest vond ie niet zo boeiend (ik ook nauwelijks), dus had ie 'm aan mijn oom gegeven op een feestje. Geen goed idee, want mijn oom had 'm mooi om (Friesisme?) en belandde dronken in de tuintjes, waar hij met fiets en al op de/zijn plaat viel...

edit: de saxofonist, Paul Desmond, heeft ook een paar albums gemaakt waaronder Take Ten, maar ik weet niet of dat in het verlengde ligt van Take Five...misschien eens proberen.

Toen ik nog een langharige scholier was hoorde ik voor het eerst John Coltrane, Thelonious Monk en Art Blakey. Die muziek fascineerde me, al bleef ik nog lang noviet. Maar de vriend van mijn broer, onder wiens invloed hij stond, en die voor hem een ep'tje van Monk meebracht, verklaarde met enige nadruk dat Dave Brubeck uiteraard géén jazz was. Ik vond echter Take Five, dat regelmatig op de radio was te horen, heel spannend, vooral door dat leuke drumgeluid (Joe Morello). Briljant nummer, en dat geldt wat mij betreft ook voor het speelse Unsquare Dance.

"Bossa Nova U.S.A." zou voor mij veel langer mogen duren.

De enige plaat van Brubeck in onze collectie, en wat mij betreft is dat voldoende.

Cool Jazz met al zijn polijsting en perfectie is mij te gezapig en uitgekiend.