Spriguns is een Engelse cult band, waarvan de platen jaren lang niet te verkrijgen of niet te betalen. Spriguns heeft 4 albums uitgegeven. Dit is het tweede album uitgegeven door een major label (Decca) en geremastered door Esoteric Records in 2012. De band wordt vaak vergeleken met de startende Steeleye Span, Fairport Convention en Trees. Dat heeft alles te maken dat Spriguns ook een zangers heeft, namelijk Mandy Morton. Samen met echtgenoot Mike Morton vormen ze het hart van de band en hebben hier drie andere bandleden om zich verzameld. De muziek is folk gericht, maar niet traditioneel. Veel is geschreven door de band zelf. Na dit album volgde nog Time will pass ook op Decca en Magic Lady op een kleiner label. Mandy Morton gaat daarna naar Noorwegen.
Ik sanp de vergelijking wel met de genoemde groepen, maar vindt lang niet altijd dat hetzelfde niveau gehaald wordem. Zowel Steeleye Span als Fairport Convention en Trees kwamen rond deze tijd met zeer bijzonder goede albums. Nu is dit lang niet slecht, maar het kabbelt meer door. Mandy zingt goed, maar dat is niet te vergelijken met de zangeressen van voornoemde groepen. De muziek is goed, maar het wordt nergens echt spannend. Voor mij is het moeilijk het cult gehalte te ontdekken. Niet slecht, maar echt onder de indruk kan ik jnet worden. Het album werd trouwens geproduceerd door Tim Hart, die ook Steeleye Span onder handen nam. Maar hier merk ik minder van zijn invloed.
De heruitgave van 2012 heeft een zeer informatief boekwerkje met veel achergrondinformatie en teksten.