Fink - Bloom Innocent - Accoustic (2020)

Soms zijn platen van opzet al zo mooi kaal, dat er vrijwel niks meer van het geluid af te snoepen is. Zo verraste Fin Greenall ons vorig jaar al met het adembenemende prachtige Bloom Innocent. Nu de eenzaamheid op hoog tempo ons leven binnen holt is er een gezamenlijke behoefte aan een soundtrack welke dit gevoel versterkt, zonder het te laten verzanden in kille depressiviteit. Juist als het gebrek aan warmte een grote rol speelt, mag dit opgeroepen worden in deze mooie geïllustreerde concertregistratie. Op het podium wordt hij bijgestaan door de jazzmuzikant Tim Thornton en multi talent Guy Whittaker, zijn vaste begeleiders bij Fink.

Door het zo eenvoudig mogelijk te maken met alleen een akoestische gitaar klinkt het een stuk gevulder. Het titelstuk Bloom Innocent is compacter gehouden, en heeft in deze setting maar de helft van de originele tijd nodig om te overtuigen. De krachtige stem wordt gelijkwaardig met het instrument naar voren gebracht, waardoor het volle soulgeluid van Fin Greenall nog meer opvalt. Ook de lange opbouw van We Watch The Stars wordt volledig geschrapt om direct frontaal bij de kern te belanden. Waar hij op That’s How I See You Now nog vocaal op de achtergrond geplaatst werd, eist hij hier in de uitgewerkte nieuwe versie voortreffelijk alle aandacht op.

Met I Just Want A Yes overtroeft hij zichzelf. Kan dit wel mooier gebracht worden zonder die strijkers in het begin? Die alles vervullende sferische uitloop naar de song heeft plaats gemaakt voor de gejaagdheid waarmee hij al direct een andere sfeer neerzet. Zelfs zonder die spanning wil dit getuigen van een onverwachte doeltreffendheid. De kern is onherkenbaar weg gezet in een vluchtig duister geheel.

De hoofdrol bij Rocking Chair is echter weggelegd voor de holle percussie die net dat opzwepende toevoegt wat bij de studioversie ontbreekt. Zo heeft het afsluitende My Love’s Already There een heerlijk ondersteunend ritmisch gitaarspel, welke er een swingend tintje aan geeft. Out Loud is nog het meeste met rust gelaten, de versies zijn totaal inwisselbaar voor elkaar.

Het gevoel overheerst dat Fink geprobeerd heeft om zich te herplaatsen in het basisproces. Met dit achttal aan tracks is hij de studio ingegaan, waarna Flood het zo bewerkt heeft dat het gelaagde Bloom Innocent is ontstaan. Hierdoor is het duidelijk een resultaat geworden van de zanger en de producer. De consequenties zijn dat er weinig overblijft van het idee waarmee de singer-songwriter in zijn hoofd heeft rondgelopen. De innoverende aanpak is geen afrekening, of een ontevreden aanval op het werk van Flood. Fink buit alleen de kennis en zijn eigen producerend verleden uit om zichzelf te herontdekken.

Ondanks de hartige open benadering heeft het ook iets donkers. Fin Greenall is ook opgegroeid met de bekende Unplugged sessies die in eerste instantie het muziekklimaat in de jaren negentig kleurden. Door het grote succes van deze formule en de daarop volgende massale overdosering vervuilden ze al snel het televisiescherm. Als de grote namen zich aandienen wordt akoestisch al snel vervangen door minimaal versterkt. Juist in deze lastige tijd overheerst het verlangen naar nostalgie, en probeert men al stapsgewijs te wennen aan de intieme setting.

Een aanschaf waard, zelfs als je toe bent aan een heel andere plaat als Bloom Innocent. Het is een verschil van dag en nacht, wat perfect terug te vinden is in beide albumhoezen.

Fink - Bloom Innocent Acoustic | Pop | Written in Music - writteninmusic.com