The Nightblooms - 24 Days at Catastrofe Café (1993)

Waarom is deze hoes bijna hetzelfde als de hoes van So Far (van CSNY)?

Niet dat ik het lelijk vind, ben gewoon benieuwd.

Jammer genoeg nog (ongeveer) volledig onbekend in hun eigen Nederland.
Deze CD klinkt volledig anders dan hun eerste titelloze CD. Maar de Nightblooms bleven met elke release verrassen tot en met hun laatste 12'/CDS Love Is Gone.
Op deze CD spelen ze stevige rock en zijn de noise/shoegaze-invloeden vedrdwenen. En toch is het een bijzonder goede CD, met knap gitaarwerk en erg mooi gezongen.
'Never Dream At All' stond al in een enorm lawaaierige versie op de 'Crystal Eyes'-single en krijgt hier een volledige makeover. Het rockt én ontroert tegelijk...

Bij deze mijn ervaring met het luisteren naar het album "24 Days at Catastrofe Cafe" van de Nederlandse formatie The Nightblooms, uit het jaar 1993. Dit specifieke werk reflecteert een voorafgaande ambitieuze poging om zich een weg te banen naar de noise/shoegaze beweging van de negentiger jaren, een ambitie die echter in de kiem gesmoord werd. Dus werd het over een wat andere boeg gegooid

De initiële track, een bescheiden opener van anderhalve minuut, ontvouwt zich meer als een hymne van een authentieke Nederlandse indie-band, resonerend met de distinctieve klanken van het Excelsior-label. Echter, deze inleiding mist overtuigingskracht. De opvolger, "Kiss and Spell", is eveneens kort, en ook daarin ontbreekt, naar mijn smaak, eveneens een betekenis, een opening die teleurstellend is in de ware zin van het woord.

Een lichte kentering wordt merkbaar bij de derde song "Hold On", waar de ruwe klanken van de gitaren enigszins tot leven komen, een reminiscentie van het noise-genre achterlatend in hun kielzog. "Hope for It Fast, Count on It Slow" manifesteert zich als een adequate compositie, passend gemarkeerd door een wisseling tussen snelheid en traagheid in zijn melodische passages.

In "Make it Rain", ervaar ik voor het eerst een oprecht gevoel van appreciatie voor het album; een nummer gekenmerkt door een aangename melodie. "Never Dream at All" bevindt zich in een vergelijkbare sfeer van muzikale bevrediging. Terwijl "Double Speed" zich manifesteert als acceptabel, schiet het toch tekort om een diepe indruk achter te laten.

Het tij keert echter volledig ten goede met "Everyone Loves You", waarin ik eindelijk een positieve verbondenheid voel; het is een krachtig stuk met voortreffelijk gitaarspel en een zanglijn die eindelijk zijn ware potentieel bereikt, doordrenkt van een smaakvolle gruizigheid. "Shatterhand" treedt in de voetsporen van zijn voorganger, en etaleert zichzelf eveneens als een uitermate aangenaam stuk.

Ten slotte leidt "Sweet Rescue" ons naar een serene afsluiting, een track die de luisteraar terugbrengt naar een staat van rust na de tumultueuze reis.

Mijn overpeinzingen over dit album zijn dus gemengd; hoewel het begint met een gebrek aan overtuigingskracht, vindt het uiteindelijk zijn voet aan de grond in een meer gedefinieerde artistieke expressie. Dit is een ontdekkingstocht van een band die worstelde om haar eigen stem te vinden in een tijdperk van muzikale exploratie en experimenten.

Eerder gepubliceerd op www.jorros-muziekkeuze.nl