The Northern Belle - We Wither, We Bloom (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Northern Belle - We Wither, We Bloom - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Northern Belle - We Wither, We Bloom
Noorse rootsmuziek is meestal nogal donker en zwaarmoedig, maar de muziek van The Northern Belle klinkt verrassend licht en zonnig en is ook nog eens van een hoog niveau

Zonder een Amerikaans jaarlijstje had ik We Wither, We Bloom van The Northern Bell waarschijnlijk nooit ontdekt, maar direct bij eerste beluistering was ik overtuigd van de muziek van de band uit Oslo. The Northern Belle sluit enerzijds aan bij de Amerikaanse folk en country, maar de band is ook niet vies van een wat meer pop georiënteerd geluid met hier en daar een vleugje 70s Fleetwood Mac. Zeker voor Noorse begrippen klinkt het verrassend licht en zonnig, zeker wanneer aanstekelijke gitaarakkoorden het geluid op We Wither, We Bloom bepalen. Ik had tot voor kort nog nooit van de band gehoord, maar de eerste kennismaking is een bijzonder aangename.

Ook We Wither, We Bloom van The Northern Belle haalde ik de afgelopen weken uit een jaarlijstje met voornamelijk rootsalbums. Het is een album dat ik vorig jaar niet ben tegengekomen, maar het derde album van de Noorse band is absoluut de moeite waard.

The Northern Belle maakt op We Wither, We Bloom geen geheim van de liefde voor country en folk, maar de band uit Oslo klinkt meestal niet als een doorsnee rootsband. Waar Scandinavische bands vaak een voorkeur hebben voor behoorlijk donkere popmuziek, strooit The Northern Belle driftig met zonnestralen.

We Wither, We Bloom staat vol met heerlijke gitaarloopjes die het verlangen naar de zomer aanwakkeren en grossiert ook in aanstekelijke popliedjes die al even makkelijk de winter verdrijven. Zeker de wat meer uptempo songs op het album bevatten flink wat invloeden uit de pop, maar The Northern Belle kiest zo nu en dan ook voor meer ingetogen songs die dichter tegen de pure folk en country aan kruipen.

Dat We Wither, We Bloom niet erg Scandinavisch klinkt is overigens niet zo gek. Zangeres Stine Andreassen schreef de teksten van de songs voor het derde album van haar band toen ze in Nashville, Tennessee, verbleef.

Deze Stine Andreassen was niet alleen verantwoordelijk voor de teksten, maar bepaalt met haar aangename stem ook voor een belangrijk deel het geluid van de band. Het is een stem die folky kan klinken, maar die ook heel goed uit de voeten kan met de wat lichtvoetigere en meer pop georiënteerde songs op het album.

Samen met de rest van de band tekende Stine Andreassen voor de muziek op We Wither, We Bloom en ook die is dik in orde. The Northern Belle kent de klassiekers uit Nashville, maar verrijkt haar rootsy geluid hier en daar met heerlijk zonnig klinkende gitaren.

Dat klinkt onweerstaanbaar lekker, maar ook als de zonnige klanken tijdelijk worden verruild voor een soberder en stemmiger geluid valt de muziek van The Northern Belle in positieve zin op door mooie arrangementen en smaakvolle accenten. De Noorse band kan bovendien uit de voeten met zowel meer ingetogen als wat stevigere songs, waardoor We Wither, We Bloom een lekker veelzijdig album is.

Rootspuristen vinden het waarschijnlijk net wat teveel pop, maar persoonlijk ben ik zeer gecharmeerd van het geluid van The Northern Belle en zeker van de stem van Stine Andreassen, die de songs op We Wither, We Bloom stuk voor stuk voorziet van het beetje extra dat nodig is om op te vallen binnen het enorme aanbod in het genre.

Het derde album van de band uit Oslo is ook nog eens een groeiplaatje, want zowel de rootsy songs als de songs met vooral invloeden uit de pop met hier en daar een vleugje Fleetwood Mac uit de jaren 70, worden nog lange tijd beter, interessanter en zeker ook aangenamer.

Het is niet veel Scandinavische bands gegeven om potten te breken in de thuisbasis van de Amerikaanse rootsmuziek, maar We Wither, We Bloom kon vorig jaar rekenen op goede recensies in de Verenigde Staten en wist dus zelfs een keer een gerespecteerd jaarlijstje te halen. Ik begrijp het wel, want iedere keer als ik luister naar dit aangename album word ik er weer wat vrolijker van en hoor ik nog meer moois in de muziek van The Northern Belle. Erwin Zijleman

Vorig jaar viel eind augustus de release van We Wither, We Bloom van de zevenkoppige Nordicana/popband The Northern Belle tussen wal en schip. Gelukkig volgt aanstaande vrijdag een heruitgave. The Northern Belle is een vriendenband uit Oslo, die in 2012 tijdens hun studietijd ontstond. Sindsdien werkt men gestaag aan naamsbekendheid. Hun derde album wist een nominatie voor de prestigieuze Spellemanprise in de wacht te slepen. De ambities van frontvrouw Stine Andreassen voor We Wither, We Bloom waren nog hoger. Ze trok drie maanden naar Nashville om nieuwe inspiratie op te doen en nieuwe songs te schrijven. Voor het eerst schreef ze er samen met anderen. Two Minds en Remember It schreef ze samen met Henry Brill en Lonely schreef ze met Josh-Rennie Hynes. De band wordt in het persbericht vergeleken met de latere, mainstream Fleetwood Mac. Dat komt voornamelijk door de aanstekelijke uptempo opener Gemini. Maar daar houdt de vergelijking voor mij toch wel eigenlijk op. De prachtige stem van Andreassen komt vooral tot zijn recht in rustige liedjes als How Deep en Two Minds. Door haar verblijf in Nashville hebben de liedjes vaak een andere invalshoek dan gebruikelijk. De teksten hebben bijna uitsluitend een persoonlijk karakter. De liedjes gaan over haar relatie tot familie en vrienden, daarnaast over liefde, verdriet en voor de hand liggend, heimwee. We Wither, We Bloom behoort tot het beste wat de huidige Americana te bieden heeft.