A.A. Williams - Forever Blue (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: A.A. Williams - Forever Blue - dekrentenuitdepop.blogspot.com

A.A. Williams - Forever Blue
A.A. Williams zette vorig jaar pas haar eerste stappen in de popmuziek, maar maakt nu al een onuitwisbare indruk met een debuut dat een aantal tegenpolen met elkaar weet te verbinden

Forever Blue is het debuut van een klassiek geschoold muzikante (cello en piano), maar het is ook het debuut van een muzikante die niet vies is van postrock of zelfs metal. Het komt allemaal samen in prachtig opgebouwde songs op haar debuutalbum. Het zijn songs die klassieke elementen combineren met exploderend gitaargeweld en die naar nog grotere hoogten worden getild door de werkelijk prachtige stem van de Britse muzikante. Forever Blue is een album vol dynamiek en vol tegenstellingen, maar het is ook een album van een bijzondere schoonheid en intensiteit. Ik had een week geleden nog nooit van A.A. Williams gehoord, maar wat heeft ze een sterk debuut afgeleverd.

A.A. Williams dook vorig jaar voor het eerst op met muziek die ze zelf omschreef als “death gospel”. Dat is een etiket dat vorig jaar ook al werd geplakt op het fraaie A Broken Heart Is An Open Heart van de Zweedse singer-songwriter Louise Lemón en dat ooit eens werd bedacht door Adam Arcuragi en zijn band The Lupine Chorale Society. Het is een etiket waar ik me persoonlijk niets bij voor kan stellen, maar marketingtechnisch is het vast handig. A.A. Williams trok vorig jaar sowieso makkelijk de aandacht, want een klassiek geschoold pianist en cellist met een voorkeur voor metal valt op.

Deze week verscheen het debuut van de muzikante uit Londen, Forever Blue. Het is een debuut dat ik persoonlijk niet zou omschrijven als death gospel en ook metal is slechts incidenteel te horen op het debuut van A.A. Williams. Dat de Britse muzikante klassiek geschoold is hoor je wel onmiddellijk. Forever Blue opent met een stemmige track met een hoofdrol voor pianoklanken en flink wat strijkers, waaronder de cello van A.A. Williams. Het wordt gecombineerd met wat donker klinkende gitaren en vooral met de opvallend mooie stem van A.A. Williams.

De openingstrack van het debuut van de muzikante uit Londen laat niet alleen horen dat ze klassiek geschoold is, maar ook dat ze haar songs prachtig op kan bouwen en dat ze deze songs verrijkt met uiteenlopende invloeden. Het is een track die sfeervol en klassiek opent, maar die langzaam meer de kant van postrock op gaat. Waar invloeden uit de metal en gothrock geen dominante rol spelen op Forever Blue, keren invloeden uit de postrock wel met enige regelmaat terug, wat zorgt voor de nodige dynamiek op het album.

Je hoort het ook weer in de tweede track op het album, die in eerste instantie vrijwel volledig vertrouwt op de warme en donkere stem van A.A. Williams, maar die langzaam maar zeker steeds meer wordt opgetuigd. Wanneer de muzikante uit Londen haar zang wat meer aanzet schuift ze wat op richting Chelsea Wolfe en Emma Ruth Rundle, zonder de metal gitaren, maar hier en daar wel met voorzichtige en minder voorzichtige postrock explosies.

Het laten omslaan van ingetogen passages in flink wat gitaargeweld is een kunst die lang niet alle bands even goed beheersen, maar A.A. Williams is er een meester in. Luister maar eens naar Fearless dat prachtig ingetogen en sfeervol opent, maar eindigt met hoge gitaarmuren en toch nog wat metal in de zang van Cult of Luna’s Johannes Persson.

Wanneer de gitaarlijnen wat meer ingetogen zijn, doet het ook wel wat denken aan de songs waarmee Lera Lynn ooit opdook in de gitzwarte tv-serie True Detective. Zeker in de meer ingetogen songs valt goed op hoe mooi A.A. Williams zingt en hoe haar stem steeds prachtig samensmelt met zowel strijkers als gitaren. Forever Blue is het grootste deel van de tijd een donker album, maar het is zeker geen donker album van het deprimerende soort.

A.A. Williams is pas ongeveer een jaar bezig als popmuzikant, maar dat is echt geen moment te horen. Forever Blue is voorzien van een groots geluid, van geweldige zang en ook nog eens van songs die zowel intiem als meeslepend kunnen zijn. De hype rond haar persoon is me vorig jaar eerlijk gezegd ontgaan, maar wat ben ik blij dat ik haar debuutalbum wel direct heb opgepikt. Forever Blues is immers een groots debuut van een enorm talent. Erwin Zijleman

Het album staat of valt of je de stem van A.A. prettig vindt klinken. Muzikaal zit deze singer/ songwriter muziek met her en der een uitstapje best aardig in elkaar. Maar ja, die stem, had voor mij nog wel iets breekbaarder gemogen. Ik merk dat ze daardoor niet mijn aandacht vast kan houden.

Je geeft altijd alles een vier, haha. Plaats je alleen de lovende recensies hier of ben je ook wel eens kritisch?

Ook wel eens een 4,5 en heel af en toe een 3,5
Concept van de krenten uit de pop is dat ik alleen dingen recenseer die ik echt goed vind. Vandaar de waarderingen.
Er komt zat voorbij dat ik slecht vind, maar om dan alleen sterren uit te delen zonder een toelichting vind ik ook weer zo wat

Was bij Sisters of Mercy in Doornroosje en A.A. Williams was voorprogramma. Heerlijke muziek en nu de CD gekocht, moet zeggen dat het vele luister beurten heeft geduurd maar het is een juweeltje en geweldige groei plaat. Tekst en muziek plus stem horen hier bij elkaar en is goed afgestemd zodat je lekker verdwijnt in de muziek