Savoy Brown - Blue Matter (1969)
mijn stem
10 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Blues
Label: Decca
-
Train to Nowhere (4:14)
-
Tolling Bells (6:37)
-
She's Got a Ring in His Nose and a Ring on Her Hand (3:09)
-
Vicksburg Blues (4:07)
-
Don't Turn Me from Your Door (5:10)
-
Grits Ain't Groceries (All Around the World) (2:45)
-
May Be Wrong (7:55)
-
Louisiana Blues (9:04)
-
It Hurts Me Too (6:51)
Links
Last.fm
1
geplaatst: 9 april 2020, 14:28 uur
Zelfs ik heb hier nog nooit wat bijgetiepeld ? Maak me wakker, ik heb deze plaat al 50+ jaar in de kast staan. !
Kant 2 is gewoon de beste ever live registratie van hoe een goeje 60s modale witte bloesbent klonk. Hun extravagante zanger Chris Youlden was ziek en zijn taak werd overgenomen door 2e gitarist "Lonsome" Dave Peverett die de ballen uit z'n boek staat te zingen om te laten horen dat hij het ook kan.
Toegevoegde waarden zijn daarbij Bob Hall, de smaakvolste engelse bluespianist ever in mijn boek, en natuurluk Kim Simmonds de 60s kampioen van de Vliegende V die live veeeel beter tot zijn recht komt dan in de studio.
Alleen die 3 live tracks zouden eigenluk al voldoende reden moeten zijn voor elke 60s witte bloes liefhebbert om dit album aan te schaffen.
De studio kant, met Youlden, is niet echt een eenheid. Vrij logies als je bedenkt dat er 3 nummers van eerdere singles gebruikt zijn.
Bij het al veel eerder ( dan de rest ) opgenomen Vicksburg Blues ( achterkantje van Walking By Myself ) is er ook nog eens besloten is de zang in het ene kanaal te zetten en de piano in het andere waardoor de hele beoogde bar-atmosfeer ( zoals in Turtle Blues van Big Brother & The Holding Co. ) naar de filestijnen gaat. Ik ben blij dat in m'n olde singletje nog heb.
Van de 2 "nieuwe" nummers blijft Ring In His Nose 50+ jaar later nog steeds vier overeind maar moet ik helaas konstateren dat ik Don't Turn Me From Your Door regelmatig oversla.
Het goede nieuws is dan dat de bolustrek Grits Ain't Groceries een makkeluk wegluisterende toevoeging is .........
Kant 2 is gewoon de beste ever live registratie van hoe een goeje 60s modale witte bloesbent klonk. Hun extravagante zanger Chris Youlden was ziek en zijn taak werd overgenomen door 2e gitarist "Lonsome" Dave Peverett die de ballen uit z'n boek staat te zingen om te laten horen dat hij het ook kan.
Toegevoegde waarden zijn daarbij Bob Hall, de smaakvolste engelse bluespianist ever in mijn boek, en natuurluk Kim Simmonds de 60s kampioen van de Vliegende V die live veeeel beter tot zijn recht komt dan in de studio.
Alleen die 3 live tracks zouden eigenluk al voldoende reden moeten zijn voor elke 60s witte bloes liefhebbert om dit album aan te schaffen.
De studio kant, met Youlden, is niet echt een eenheid. Vrij logies als je bedenkt dat er 3 nummers van eerdere singles gebruikt zijn.
Bij het al veel eerder ( dan de rest ) opgenomen Vicksburg Blues ( achterkantje van Walking By Myself ) is er ook nog eens besloten is de zang in het ene kanaal te zetten en de piano in het andere waardoor de hele beoogde bar-atmosfeer ( zoals in Turtle Blues van Big Brother & The Holding Co. ) naar de filestijnen gaat. Ik ben blij dat in m'n olde singletje nog heb.
Van de 2 "nieuwe" nummers blijft Ring In His Nose 50+ jaar later nog steeds vier overeind maar moet ik helaas konstateren dat ik Don't Turn Me From Your Door regelmatig oversla.
Het goede nieuws is dan dat de bolustrek Grits Ain't Groceries een makkeluk wegluisterende toevoeging is .........
* denotes required fields.
* denotes required fields.