Met een albumcover als een geblakerd Bob Ross landschap blijkt al snel dat we hier met black metal van doen hebben. Echter is er best wat ruimte om een mooie sfeer te creëren door het toevoegen van wat toetsen. Het eerste nummer bedient zich dan ook met vrij cleane zang terwijl de keelklanken de tweede song sieren. Dan een interlude van iets te lang die overgaat in een mooi akoestisch stuk. Dat kan nooit lang duren en inderdaad, het grove BM geweld barst als een donderstorm los. Het wordt wel afgewisseld met opklaringen waarbij de keys er wat meer melodie in brengen.
Voor fans van winterfylleth.