Glass Animals - Dreamland (2020)

Het titelnummer is wel eg slaperig, en Your Love word ik ook niet enorm gelukkig van. Hopelijk valt de rest mee.

WAAAAT?? Your Love is geweldig. Catchy as a mofo.

Die Timbaland-vibe bij Your Love is geweldig. De nieuwste single Heat Waves mag er ook zijn. Zin in vrijdag!

Heerlijke singles, dit word een lekker zomer's plaatje!

Niet op Spotify blijkbaar?

Volgens mij komt dit pas 7 augustus uit. Dat geven de meeste platenboeren en website Glass Animals in ieder geval aan. Al zal 10 juli ook niet uit de lucht zijn komen vallen dus misschien uitgesteld?

Heat Waves is nu al de zomer hit van 2020!

Dat zeker, en dan hebben ze ook al met Your Love de single van het jaar -tot nu toe- gemaakt. Dit bandje zou met deze nieuwe plaat wel eens kunnen gaan transformeren van "geinig bandje" in het verleden tot "geniale band" nu. Ik hoop het van harte!!!! Nog een paar dagen wachten.....

Tokyo Drifting, Your Love/ Deja Vu en Heat Waves zijn al uit en alledrie fantastische tracks, gisteren kwam daar nog It's All So Incredibly Loud bij , die is echt om te janken zo mooi. Plaat is vandaag verzonden, maar met nu 4 nummers geluisterd mag de rest dramatisch zijn (wat me onwaarschijnlijk lijkt) om deze zeker weten nu al op 5* te zetten.

Jaaaaaaaa!!!! Geweldig!!!! WAT een toffe, strakke, relekste, zomerse, smoothe, zonnebrilplaat, met stiekem ook nog heel veel diepgang. Vooral dat laatste maakt hem echt interessant vergeleken met platen met alleen maar fijne beats/deuntjes. Ik gun ze een grootse doorbraak!!!!

Een perfectere timing is er niet gezien het huidige weer.

Even iets randoms.. ben ik de enige die aan het einde van Hot Sugar (3:33) de intro van you don’t know van Loyle Carner hoor?

Allebei gesampled van Deep Shadows van Little Ann.

It's All So Incredibly Loud is een nummer dat weer terug gaat naar ZABA (2014). Het duurde even voordat dit nummer begon te dagen maar het heeft een lekkere spannende vibe.
Dreamland, Your Love, Heatwaves en It's All So Incredibly Loud zijn de favorieten. Helaas zijn de rest te 'gelikt' en past het net niet bij deze band.

Hier dezelfde mening. exact dezelfde nummers zijn mijn favorieten en zijn stuk voor stuk echt goeie nummers. De meeste anderen zijn zwak en hebben teveel invloeden van de hedendaagse populaire Amerikaanse rapmuziek.

Helemaal eens en ook ik exact dezelfde favorieten. Dat zijn overigens wel nummers die ik ook echt graag luister, met name Heat Waves is catchy AF. Maar een nummer als Tangerine is in de basis een te standaard popnummer. Zijn stem maakt het door het uit duizenden herkenbare Glass Animals geluid wel dat ik het nog kan hebben en het geheel het met een voldoende wegkomt. Maar vergeleken met ZABA is dat album een stuk eigenzinniger en spannender. Hopelijk vinden ze die weg ooit terug.

Heat Waves is voor mij een van de zomerhits van 2020, idd catchy as fuck. Op het randje van cheesy, maar het muntje valt precies de goede kant op. Wat ik verder gehoord heb ging die grens helaas wel over.

Door Pinguin Radio nu ook It's All So Incredibly Loud ontdekt, toch geen one hit wonder blijkt. Heerlijk hoe die track is opgebouwd.

Inderdaad. Dat lied bouwt echt prachtig op. Verder vind ik het jammer dat deze plaat toch wat onder de radar lijkt te blijven. Althans hier. Misschien toch iets te veel beats voor rockers of te veel emotionele teksten voor de niets-aan-de-hand luisteraar? Ik prijs me dan maar gelukkig dat er weer eens een keer een plaat langskomt die me past als een oude voetbalschoen.

Dat is toch goed dan?

Ja het word alleen wel kapot gedraaid na twee maanden lang constant gedraaid te worden daar. Ik vrees voor de houdbaarheid. Een goed nummer, dat wel.

Daarom luister ik geen radio, check alleen maar de graadmeterlijst haha

Als Joe Seaward in de zomer van 2018 door een tragisch ongeval een forse hersenbeschadiging oploopt, en in een zwaar revalidatietraject beland, gaat letterlijk en figuurlijk het licht uit bij de Glass Animals. Deze uit Oxford afkomstige popband die psychedelica mixt met zwoele hiphop beats herplaatst zich in de drummer die opnieuw moet leren communiceren en bewegen. Feitelijk begint hij bij het nulpunt en staat Joe Seaward net als een peuter onderaan de ontwikkelingsladder. Deze heftige achtergrond vormt de basis voor de derde plaat van de indrukwekkende band, die na verschillende ontvangen popprijzen voor How To Be A Human Being op het punt staat om door te stoten naar een toppositie in de muziekscene.

Tekstschrijver Dave Bayley herplaatst zich in zijn jeugdjaren die in Texas plaatsvinden. Met fragmentarische thuisopnames uit 1994 gaat hij terug naar zijn kindertijd in de Verenigde Staten. Doordat hij de afgelopen twee jaar veel met invloedrijke rappers heeft gewerkt, ademt Dreamland een mooi old-school sfeertje uit. Zijn verbintenis met de gemeenschap is zelfs zo sterk dat hij door het politieke Black Lives Matter terecht een dikke streep door de releasedatum zet, en deze verschuift naar de eerste week van augustus.

Met het titelstuk Dreamland lijken we te ontwaken uit een comateuze droomtoestand, waarbij herinneringen uit het verleden een grote rol spelen. Na de geruststellende klanken vervolgt al snel de harde realiteit als Dave Bayley een weggestopte geweldspleging op school beschrijft als hij oog in oog staat met een gewapende goede vriend. Op het einde van de openingstrack komt de zanger tot de conclusie dat er ook nu in 2020 niks veranderd is, en dat het tijd is geworden om daar wat aan te doen. Niet kort daarna explodeert de hele boel in de Verenigde Staten.

Deze gebeurtenis wordt later uitgewerkt in het slopende Space Ghost Coast to Coast, waarbij de link gelegd wordt naar de agressieve bloeddorstige computergames. Machobeats ondersteunen de pakkende rap lines die steeds meer vragen oproepen, en het breekpunt tussen fantasie en realiteit op een treffende manier weergeven. Een heerlijke verhalende track die geheel losgekoppeld is van het vredelievende begin.

Het bikkelharde straatleven van gastrapper Denzel Curry wordt uitgebuit in Tokyo Drifting, waarin de overlevingsdrang in een kansloos bestaan op spookachtige wijze wordt verwoord. Op gruwelijke geslaagde wijze groeien de verschillende culturen perfect naar elkaar toe. An Englishman In New York, waarbij hij zich als observator midden in de vuurlinie bevind. De broeierigheid wordt helaas te vaak afgewisseld met Britse arrogante onverschilligheid, wat de opbouwende spanning afremt. De flauwe woordgrapjes tussendoor willen ook niet helemaal meewerken.

Hierdoor is het geen gewonnen wedstrijd, maar moet er bij elke sterke pushende track weer gevochten worden voor de erkenning. Het catchy Your Love (Déjà Vu) mag door de pakkende ritmische ondersteuning nog net hiertoe gerekend worden, al komt het bijna over als een goed uitgewerkte boyband parodie van Eminem. De genadeklap komt echter met de in perfectie opbouwende dancetrack It’s All So Incredibly Loud, waarbij daadwerkelijk in een viertal minuten naar een clubgerichte climax wordt toegewerkt en de beat de hartslag van het nummer vormt.

Het concept had heel mooi uitgewerkt kunnen worden tot een overtuigende verhaallijn, maar hierin is Glass Animals net te voorzichtig geweest. Zolang ze geen keuze maken tussen popvriendelijkheid en serieuze diepgang blijft het lastig om ze te plaatsen. Dreamland is een geslaagde plaat, maar er had zoveel meer ingezeten.

Glass Animals - Dreamland | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Heel aardig popdance album, bepaald te laag gewaardeerd hier.

....Vrolijke popdance-albums worden hier over het algemeen niet gepruimd.... Als hun volgende plaat qua thematiek nog donkerder wordt, zoals hier af en toe ook, en de sound oppervlakkiger, dan zullen de ruime voldoendes hier gaan binnenstromen .

Waarom is dat toch? Snap ik niet. Artiesten als Dylan, the Boss en Waits kunnen altijd op een warm onthaal rekenen hier maar kwaliteits popdance albums als deze niet? Dan zit er ergens iets goed fout.

Ik denk dat het een kwestie van smaak is. Ik hou bijvoorbeeld niet van dance en hiphop-achtige structuren, al zijn er een klein aantal uitzonderingen. Verder vind ik het stemgeluid van deze zanger erg lelijk. Ik zal deze dan ook niet met sterretjes waarderen. Sorry!

Deze site bestaat nu eenmaal uit een (beperkte) community met een voorkeur kwa genre.

-het aantal gebruikers dat als favoriet genre vb? Alternatieve Rock heeft is hier sterker vertegenwoordig. Noem ze groep A bestaande uit 100 mensen
-Vrolijke populaire dance wordt slechts door een beperkt aantal gebruikers als favoriete genre bestempeld. noem deze groep B bestaande uit 10 mensen

stel dan een objectief (als dat al zou kunnen) vergelijkbaar kwalitatief album:

Album Y (genre alternatieve rock):
- 80% (hun favoriet genre) uit groep A = 80 personen stemmen gemiddeld 4*.
- 20% (niet hun favoriet genre) uit groep B = 2 persoon stemt gemiddeld 3*.
Gemiddelde = (80x4)+(2x3)= 326 / 82 stemmers = ± 4*

Album X (genre populaire dance):
- 80% (hun favoriet genre) uit groep B = 8 personen stemmen gemiddeld 4*.
- 20% (niet hun favoriet genre) uit groep A = 20 persoon stemt gemiddeld 3*.
Gemiddelde = (8x4)+(20x3)= 326 / 82 stemmers = ± 3,3*

met gevolg dat een vergelijkbaar album hier dus een totaal verschillende score teweeg brengt.

Waarom zijn de niche albums dan wel hoog beoordeeld ondanks hun beperkte groep actieve luisteraars...? omdat mensen uit groep A ze gewoon zelden of nooit zullen raten en enkel groep B dus de waarde zal bepalen.

Woah! Wetenschappelijke onderbouwingen!! Best interessant eigenlijk .
Laat ik het dan minder wetenschappelijk benaderen; ik vind het stom dat deze plaat zo'n lage beoordeling krijgt hahaha (al snap ik Alicia hierboven helemaal natuurlijk).

Hmm, ik vind dit eigenlijk veel beter dan verwacht. Was toentertijd toch afgeschrokken door de lage reviews denk ik. Toch altijd eerst even luisteren dus .

Ik vond de eerste 2 albums ook altijd wel goed te doen.