Defeated Sanity - The Sanguinary Impetus (2020)

Dat Defeated Sanity bestaat uit krankzinnig goede muzikanten is al vrij snel duidelijk. De tempowisselingen en ronduit belachelijke gitaar/basloopjes vliegen je om de oren. Toch weet Defeated Sanity ook echt goed lopende songs te schrijven binnen deze slammende techdeathkrankzinnigheid. Wat dat betreft doet Defeated Sanity mij best wel denken aan Cryptopsy ten tijde van None So Vile, maar dan met een veel grotere nadruk op jazzy kronkelingen. Vooral Lille Gruber drumt fenomenaal op deze plaat en speelt verrassend subtiel en ook de bas komt verdomd funky uit de hoek.

Muzikaal is er veel te genieten op T.S.I maar dit type grunt verziekt de boel wel voor mij. Ik hou hier absoluut niet van, vreselijk. Ik weet niet hoe het uit te leggen maar ik ben liefhebber van een meer "open" grunt zoals Barney Greenway en John Tardy.
Liever had ik hier een lekkere thrashmetal strot gehad dan had ik hier een zeer hoge score aan uit willen delen.

Ja, de ritmesectie op dit soort albums is altijd genieten, toch?

Het album vliegt werkelijk voorbij. De vocalen kunnen wel een struikelblok voor velen zijn (ook hier niet het meest geliefd, maar past wel bij de brute riffs).

Meestal inderdaad technisch van een zeer hoog niveau. Toch is het behoorlijk pittig om in deze stijl binnen al die technische ritmes ook nog echt een rode draad te leggen en een herkenbare groove, en daar is Defeated Sanity erg goed in.

No.3 van de Seven Avant-Garde LPs Testing the Boundaries of Death Metal | Bandcamp Daily.

Hier te horen.

Lekker brute techdeath, met heel wat ruimte voor jazzy gekronkel (vooral in de geweldige ritmesectie). Toch weet het me allemaal net niet genoeg aan te spreken om echt een voltreffer te zijn, en gaat het na verloop van tijd ook aanvoelen (aanvoelen, want eigenlijk klopt het gewoon niet) als meer van hetzelfde. Wel gewoon een interessant plaatje!

3,5 sterren