Freddie Redd Quintet - Shades of Redd (1960)

Voor sommige albums is het erg lastig om er iets moois voor te schrijven, iets wat recht doet aan de muziek op het album. Het bijzondere aan de menselijke geest is dat het je soms dingen laat doen waarvan je al weet dat het lastig wordt. Zo is iets schrijven voor dit album ook niet gemakkelijk. Ik zou kunnen gaan vertellen over hoe dit album tot stand kwam, over de geschiedenis van de musici in relatie tot elkaar en het stuk 'the connection'. Ik zou het album per nummer kunnen gaan behandelen, per nummer vertellen wat er zo mooi of goed aan is. Ik zou kunnen aankaarten wat er voor 'mysterie' hangt rond Freddie Redd en Tina Brooks. Door te vertellen dat ik dat allemaal zou kunnen doen, heb ik het eigenlijk al gedaan. Zodoende hoef ik het bovengenoemde allemaal niet meer te behandelen.

Nu heb ik ruimte om te vertellen dat elke compositie op dit album (allemaal van Freddie Redd) erg goed/ mooi is. Dat het album erg gevarieerd is en makkelijk weg-luistert. Nu is er ook ruimte om neer te zetten dat de combinatie van Jackie McLean met Tina Brooks een van m'n favoriete combinaties van muzikanten is. McLean's koude/eigenwijze toon past schitterend bij de hoge/ warme toon van Brooks. Wat zo mooi is aan het spel van Tina Brooks is dat bijna al z'n solo's klinken alsof het de laatste is die hij speelt, alsof z'n leven ervan af hangt. Wat zo mooi is aan het spel van McLean zijn de eenzaamheid en pijn die van zijn noten af lijken te druipen.

De combinatie van de bovengenoemde saxofonisten maakt dit album voor een groot deel zo bijzonder. Een ander deel zijn de composities en de ritmesectie. Redd's spel kan tijd nodig hebben om zich in iemands hersenen te nestelen en aldaar het label 'goed of mooi' opgeplakt te krijgen. Nog een ander deel van de kwaliteit van dit album is voor mij dat ik altijd wel zin heb in een van de nummers erop. Zo luister je automatisch de rest ook wel. Want zo in z'n geheel is het natuurlijk het beste. Het laatste deel, waardoor dit net wat beter is dan veel andere albums, is ongrijpbaar en past misschien juist wel bij Freddie Redd en Tina Brooks.

Als je alle rationele feiten en bevindingen van deze cd op een rij zet komt daar een erg goed/ mooi album uit, maar als je dit ook daadwerkelijk draait en je hoort de verhalen die vertelt worden en de emotie die overgebracht wordt, gebeurt er iets waardoor deze muziek boven die rationaliteit uitstijgt. Zodoende is Shades of Redd uitgegroeid tot een van m'n favoriete Blue Note albums. Denk nu niet dat ik muziek normaal rationeel bekijk en/ of ik dat graag doe. Dit album heeft 'gewoon' (tussen aanhalingstekens, want zo gewoon is dat niet) iets dat ongrijpbaar is wat het zo bijzonder maakt.

Daarom 5* voor een geweldig album.

Prachtige verhaal voltazy. jammer dat je jezelf uitgeschreven hebt.

Hij speelde kort bij Art Blakey's Jazz Messengers en Charlie Mingus' Jazz Workshop, schreef de muziek voor The Connection en speelde het stuk in het theater. Maar tussendoor verdween hij altijd in de obscuriteit, waardoor zijn naam zich in de jazz scene maar niet wilde vestigen. Hij is dan ook een soort van one hit wonder gebleven, deze Freddie Redd; Er is tenslotte niet veel van hem uitgebracht als leider. En dat is erg jammer. Zoals voltazy jaren geleden al mooi beschrijft heeft dit album iets ongrijpbaars, mysterieus. Naast Freddie op piano, wordt de show vooral gestolen door de 2 tenoren, Jackie McLean en Tina Brooks, die ook al samenwerkten in The Connection. De tenoren zijn qua sound haast elkaars tegenpolen, maar oh, oh, wat werkt de combinatie wonderwel. De ritmesectie van Paul Chambers en Louis Hayes is natuurlijk ook van de bovenste beste categorie. Alle composities zijn van Freddie zelf en zonder uitzondering geweldig.

Het korte succes van Shades of Redd zou een logisch vervolg krijgen, maar tijdens de opname sessies in de Blue Note studio's verdween Redd maar weer eens van het toneel om maanden later weer op te duiken in Europa. Hij heeft nooit meer een volledig album opgenomen. We zullen het hiermee moeten doen. Ik koester de plaat en verhoog maar even tot de volle mep. Prachtig!

Je bedoelt waarschijnlijk dat hij nooit meer een volledig eigen album heeft opgenomen voor Blue Note?

Want hij heeft wel meer albums uitgebracht o.a. een paar jaar geleden voor het welbekende Steeplechase label (het label voor uitgerangeerde/verslaafde jazz genieën )

Beste man leeft overigens nog (zover bekend) Freddie Redd - Wikipedia - en.wikipedia.org

En McLean speelt alt geen tenor natuurlijk maar tot zover alle wijsneuzerij

Dank voor de aanvulling. Ik heb tijdens het luisteren naar deze prachtige CD mijn post zitten samenstellen met de liner notes in het boekje als (enige) bron. Die heb ik dan blijkbaar niet helemaal goed gelezen en is sowoeso academisch gezien not done.

Ja, ik schreef tenoren, maar bedoelde natuurlijk saxofonisten. Fijn dat mijn bijdrages zo goed gelezen worden. Doe ik het tenminste niet voor de kat z'n altviool.

Enne, trouwens, dit album met een 4,0 beoordelen is een schande, wijsneuzen!

Op vinyl aangeschaft en wederom heel erg lekker bevonden. Of het meer dan 4 sterren wordt weet ik nog niet maar dit is inderdaad een verdomd goede plaat

Zit deze weer eens te luisteren. Dit blijft een belachelijk goed album met alleen composities van pianist Redd; Dus eens een keer geen jazz standards, maar louter "onbekende" tunes. En dan ook nog allemaal van het allerhoogste niveau. Tenorheld Tina Brooks, ook al zo onbekend gebleven, pakt hier met het grootste gemak de hoofdrol. Dat dit is opgenomen in 1960, ongelofelijk.

Dit is niets minder dan een van de absolute parels in de HELE Blue Note catalogus, echt waar.

Flinke score hier.

Ik heb hem zojuist verlaagd naar 3,5* en dit niet omdat ik graag tegendraads gedrag vertoon, maar wel om de volgende reden: Ik vind Freddie Red geen goede pianist. Ik vind op dit album zijn spel zelfs storend en futloos als je het zet tegenover de andere spelers die allemaal wel een bijzonder goede dag hadden en met name Mclean speelt de sterren van de hemel. Naar mijn gevoel had hij zijn naam aan dit album mogen geven.

Waar Red en dit album wel in uitblinken zijn een aantal uitstekende compositie's van zijn hand en dat is uiteraard de reden dat dit zijn album is geworden. Daarnaast zoals hierboven ook te lezen het (samen)spel van Brooks en vooral McLean dus.
Uiteraard snap ik de aantrekkingskracht van dit typisch Blue Note album. Ik heb hem al wat jaartjes op vinyl en alleen al de prachtige en lekker opvallende hoes zorgt ervoor dat ik hem in het vaste rijtje lp's in de woonkamer heb staan.

Luister hem dus met zekere regelmaat en denk dan iedere keer dat ik hier graag Sonny Clark achter de piano had gehad... Dan heb je dus een album wat wellicht wel deze score verdient Prima Blue Note album dus, maar niet uitzonderlijk en voor mij wat kanttekeningen. 3,5*