NOIA LLUNA - Pillow Fights (2020)

Mijn recensie op Luminous Dash:

Krasse gitaren trappen Pillow Fights op gang, de opener en meteen ook het titelnummer van deze ep. Dat klinkt heerlijk stekelig, maar gelukkig is er de hemelse stem van zangeres Alexandra Gadzina die ons erdoorheen loodst. Net wanneer het nummer verzandt in een lange outro en je denkt dat het stilaan mag eindigen, drukt zij het gaspedaal weer in en weet ze ook op het juiste moment weer te stoppen.

Echoes begint dan weer met dromerige klanken, alsof we wel ontwaken maar niet hoeven op te staan. Toch is dit nummer allerminst lui te noemen: het samenspel van de zang en de instrumenten die alle kanten op kaatsen klinkt heerlijk fris. Roof ademt net zo’n sfeer: een surrealistische tekst leidt hier naar een fantastisch refrein dat nog lang nazindert.

Alsof ze dit alle dagen doen, gooit NOIA LLUNA er als afsluiter echter nog een Nederlandstalig nummer tegenaan. Op Binnenstebuiten valt alles in de plooi: hier klinkt Alexandra’s stem op haar krachtigst, echoën de snaren het weemoedigst en wordt een ongrijpbare schoonheid het prachtigst bezongen, terwijl voortdurend de fatale afloop van een film noir om de hoek loert. Regels als “Denk aan haar irissen die scheuren en het hemelsblauw van haar ogen op papier, tot een stilleven bedaard” en “Wanneer ze met haar blik urenlang doolhoven tekent op ’t plafond” klinken uiterst theatraal, maar wel buitengewoon meeslepend. Tot de laatste gitaar zachtjes uitgehuild is en NOIA LLUNA ons weer achterlaat, bij een uitgestorven motel aan de eindeloze snelweg, in de bloedrode zonsondergang.