Kip Moore - Wild World (2020)

Toch wel een van de verrassingen van 2020. Een album die ik graag opzet. Met rauwe stem van Moore en eigenlijk geen slecht nummer te vinden maakt Wild World voor mij eindejaarsmateriaal. Het is en blijft een Nashville product, maar net zoals bij de nieuwe van Brett Eldredge kom ik tot de conclusie dat niet alles slecht is wat tegenwoordig uit Nashville komt.

Je ziet het goed, dit is de tweede recensie die Kip Moore dit jaar! Na Slowheart uit 2017, kon ik natuurlijk niet achterblijven met z’n nieuwe plaat Wild World.
Kip Moore weet het robuuste van Chris Stapleton te koppelen aan catchy sound van iemand als Brad Paisley. Z’n stem heeft zo’n lekker rafelrandje. Samen met anderen schrijft hij z’n muziek en vertaalt hij het country gevoel naar songs die muzikaal soms richting pop gaan maar tekstueel het hart van de country raken.

In Janie Blu zingt hij vol passie over de twijfels over hoe nu verder met haar. Muzikaal wordt met piano, toetsen, akoestisch en elektrische gitaar mooi gelaagd opgebouwd. Southpaw heeft een fijne cadans en Kip dagdroomt er stevig op los ware hij een outlaw die een ieder de stuipen op het lijf jaagt. De onrustige soul wordt verscheurd in het onweerstaanbaar lekkere Fire And Flame, muzikaal een heerlijke transparante song vol dilemma’s.

In het ingetogen Wild World hoort Kip de wijze raad van z’n moeder en hoe als man door het leven te gaan, mooie song met een fijne bas. Dit album heeft is echte groeiplaat, zo’n song Red White Blue Jean American Dream klinkt steeds lekkerder. Mooi hoe hij hier over de liefde fantaseert door in een song de wereld over te reizen en als muzikant en z’n dromen na te jagen.

Met 13 songs mogen we niet klagen. Veel uptempo songs, She’s mine verrast met z’n dynamiek en opbouw in de speurtocht naar de ultieme liefde. In Hey Old Lover neemt Kip wat gas terug met een heel aanstekelijk ritme en rake tekst. Pure country is het met More than enough, een rollende ballade van een zanger die z’n draai heeft gevonden door de waardering van ‘the simple things’.

Van Sweet Virginia veer je automatisch op met z’n heerlijke ritme en verrassende opbouw. Mooi hoe hier elektrisch gitaar en piano om elkaar heen draaien, net als de hoofpersonen in de song. Kip heeft het hart op de tong: met vuur op ‘South’ of lekker onderkoeld in Crazy For You Tonight. En net als op z’n vorige album sluit hij z’n album met akoestisch nummer over wat hem echt bezig houdt…

Een album wat me dit jaar al heel wat keren begeleidde op m’n fietstocht van en naar het werk, fijn gezelschap, check him out!

Geplaatst i.o.m. en o.v.v. Gert Jan Gjaltema (recensent)