VoidCeremony - Entropic Reflections Continuum: Dimensional Unravel (2020)

Hier te horen.
Eerste nummer is leuk (zit wat leuk, prominent baswerk in), maar ben nog niet erg enthousiast verder.

Dit is absoluut mijn soort technische deathmetal. Het instrumentenbeheersingsniveau is zeer hoog, maar VoidCeremony speelt niet al te netjes. Vaak is een probleem dat ik heb met moderne techdeathbands dat ze steriel klinken. VoidCeremony plaatst zich dan ook meer in de rij van moderne technische deathmetalbands als Blood Incantation en Horrendous: progressief, maar ook old school. De ritmesectie speelt echt fenomenaal op deze plaat. Het drumwerk zit vol met inventieve fills en tempowisselingen, maar het wordt nergens te veel en het baswerk is fretloos en echt om van te smullen (denk Steve DiGiorgio). Deze plaat bevat genoeg heerlijke secties met krachtpatserij die er duidelijk zijn voor iedere muzikant om even goed los te gaan, maar de band wisselt deze op tijd af en kan ook heel melodieus en doomy uit de hoek komen. Ontzettend gave debuutplaat.

Ze hebben wel al 3 EP's uit, zie ik. De ritmesectie is inderdaad weergaloos, dikke vette aanrader om met de koptelefoon te beluisteren, zodat je van alle details kan genieten.

Stevige kost, dit plaatje! Niet voor gevoelige zieltjes.

Laatste van de Seven Avant-Garde LPs Testing the Boundaries of Death Metal | Bandcamp Daily.

Nog een stukkie beter dan de nieuwe van Faceless Burial, deze van het Amerikaanse VoidCeremony. Beide bands begeven zich nogal in hetzelfde vaarwater, en vinden daar ook grotere namen als Blood Incantation terug, al gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat hun Hidden History of the Human Race deze moeiteloos overstijgt, maar dat is dan ook een moderne death metalklassieker in de maak, denk ik.

VoidCeremony klinkt vooral nog wat smeriger dan Faceless Burial, met zinderende riffs die als een klap in je gezicht aankomen, en vooral een weergaloze ritmesectie. Wat een hoop straffe metalplaten zijn er dit jaar toch uitgebracht!

4 sterren

Dan pardoes mijn top 10 van 2020 in. Heb dat woordje "pardoes" nooit zo gesnapt, want volgens mij is de enigszins schattige, maar toch creepy mascotte van de Efteling helemaal niet zo'n metalhead?

Anyway, waarom is dit zo goed, naar mijn smaak dan? Ik hoor hier een versie van tech death in terug die vooral Death meester was op Human, ITP en Symbolic. Wellicht wel ietsje smeriger hier. Maar vooral de ritmesectie maakt indruk en ik hou van fretless bass, die hier wel degelijk herinnert aan Steve Digorgio . Jep daarom! Een kritiekpuntje zou kunnen zijn dat de vocalen wat meer anoniem zijn tegenover het geweldige gekrijs en gebulder van Chucky. Maar is dat een realistisch kritiekpunt?