Morgan Willis - No Limit (2016)

Een beetje verwarrend misschien, maar dit is geen verloren gewaand album van Alyssa Milano. Ook heeft ze niet samengewerkt met Morgan Willis. De Franse synthwave-producer vond het gewoon leuk om een tiener-foto van haar uit de jaren '80 als hoes te gebruiken. En deze hoes past perfect bij wat de muziek te bieden heeft.

De muziek vertegenwoordig op No Limit, is namelijk een heerlijk opzwepende, swingende mix van retro jaren '80-synthwave zoals alleen Morgan Willis deze kan maken wat mij betreft.
Duidelijk is te horen dat Morgan Willis zich heeft laten inspireren door de sound van o.a. Tangerine Dream uit vooral de tweede helft van de jaren '80. Ook zijn er zeer zeker Italo Dance-invloeden in terug te horen. Vooral die laatste zijn terug te horen op het nummer "Jennyfer". Ook op andere nummers lijkt de sound soms zelfs een beetje naar Laserdance te neigen. Maar ook de Jan Hammer-invloeden uit zijn Miami Vice-periode zijn nadrukkelijk aanwezig.
Het is ook allemaal niet zo gek, aangezien synthwave voor een groot deel de invloeden uit de muziek van bovengenoemde bands en artiesten haalt. En Morgan Willis heeft daar duidelijk op zijn manier zijn steentje aan bijgedragen.
Maar wat Morgan Willis zijn muziek vooral overeind houdt, is zijn manier om de muziek boeiend te houden. Daar waar synthwave soms erg naar de rechtlijnige en wat saaie kant kan overhellen, houdt Morgan Willis het interessant door er allerlei subtiele, muzikale verrassingen in te gooien. En zijn muziek kent een ongelooflijk positieve vibe, wat ook meewerkt. Het kent een hart, een ziel, klinkt vrolijk en luchthartig.

En zo is ook No Limit een prima bewijs van wat Morgan Willis allemaal te bieden heeft. Het is een heerlijk en fijn tussendoortje die weliswaar niet zo groots klinkt als een aantal van zijn langspelers. Echter is dat soms gewoon ook niet nodig. Een ruime 3,5 is dan ook prima op zijn plaats voor deze EP. Nergens per se bijzonder, maar in dit geval is 'less more'.