Robert Jon & The Wreck - Last Light on the Highway (2020)

Robert Jon & the Wreck hebben al de nodige albums op hun naam staan, maar ik ontdekte ze pas met hun nieuwste plaat. Eerste song, het machtige Oh Miss Carolina, is een juweel van een Southern rock crossover song. Die lekkere touch van gitaren, piano en stemmen geven dit nummer een super gaaf gevoel! Vrouwen… ze maken wat los in die kerels, hoor die gitaren maar eens gaan!

Prachtig, die blazers op Work It Out, een mooie song over samen op weg met hetzelfde doel, dat bovendien muzikaal lekker uitgesponnen wordt. Tired Of Drinking Alone is zo’n drinking song waar Chris Stapleton het patent op heeft, met wederom donders lekker en fraai gitaarwerk. Zelf ben ik aangenaam verrast door de piano die her en der in de songs op dit album opduiken.

Muziek die energie afgeeft met nostalgische herinneringen van Do You Remember (Being Free) waar Mahalia Barnes, Jade Mcrae en Juanita Tippens prachtige harmonieën over uitstrooien. De passie spat ervan af in meeslepende Don’t Let Me Go. Het hart wordt opgejaagd door machtig gitaarspel en de hele band gaat ook vocaal los, wat een kraker! Deze band komt uit Californië en dat voel je in One last Time waar in het romantische hart van Robert Jon het gevoel van The Eagles pakt en de gitaar daarin een nieuwe rol geeft.

Gold is een meeslepende ballade die live iedereen om ver zal blazen, denk dat ie in een flink gestripte versie akoestisch nog veel meer indruk kan maken met die machtige stem van Robert Jon. Luister maar eens hoe fraai die eindigt met alleen piano en gitaar.

De titeltrack is tevens de verrassende afsluiter van dit album. Opgedeeld in twee delen is dit muzikale epos misschien wel de meest uitdagende song van dit album. Hier duurt ie nog acht minuten, maar dat gaan ze live vast niet redden want dit is een absolute live-killer! Wat een heerlijke band, ik hoop echt dat we ze dit jaar nog live mogen aanschouwen.

Afgelopen weekend ontdekt en ik ben het helemaal met je eens nlkink. Fantastisch southern rock album! Wat een geweldige soulvolle stem heeft Robert Jon (Burrison). En hij wordt begeleid door een heerlijk spelende band die melodieus dubbelloops snarenwerk en vurig orgel- en pianowerk laat horen. De gitarist is een klasbak die er bijna ieder nummer lekker op los soleert; wat wil een muziekliefhebber nog meer? Ik hoor invloeden van Lynyrd Skynyrd, Allman Brothers en (meer recent) Los Lonely Boys, maar soms ook (qua zang) van de Little River Band. Ik hoop dat we ze snel live kunnen zien spelen.

Helemaal mee eens. Dit is een prima album.
Ik ken nog geen andere albums van deze band, maar dat komt nog wel.

Dat vind ik een leuk aspect van deze site, dat je kennismaakt met tot nu toe onbekende muziek.

Heel erg verrast door dit prachtige album.

Ik sluit mij helemaal aan bij nlkink (mooie review), het is een prachtig album die ontroerd, boeit en je na afloop het gevoel geeft iets geweldigs te hebben gehoord.

En dan het album gewoon nog een keer opzetten waarbij je gewoon weer nieuwe dingen ontdekt.

Hoop ze ook nog eens live te zien.

Ik moet er nog een waardering aan gaan hangen, maar dit album is een van de verrassingen van dit jaar voor mij. Een heerlijke plaat die ik nu al vaker opnieuw op zet.

En rider on the storm, als het komende zomer allemaal weer normaal is, staan ze op Bospop halverwege juli 2021.

Erg fijn album! Ik heb het vermoeden dat Mssr Renard dit ook zomaar eens heel erg kan waarderen!

Bedankt Vielip.

Als ik zo users zie die hier op de koffie zijn, vermoed ik dat ook.

Ik heb deze nu op te-luisteren-lijst gezet van 2020.

Vanochtend de nieuwe Joe Bonamassa en de nieuwe Peter Frampton tot mij laten komen.
Nu even weer in een pre-1970 moment aanbeland, dus de overgang naar een 2020-plaat zal wel groot zijn, dus dan kom ik er later nog eens op terug.