Gongjoong Doduk - Gongjoong Doduk (2015)

Beetje vreemd, maar bijzonder aangenaam.

Soort Elliott Smith on Acid.

Dat is waar ik het eerst aan dacht. Want akoestische gitaar en boterzachte zanglijnen zijn in eerste instantie de 'hoofd'-ingrediënten, maar uiteindelijk is Elliott ook maar een vlugge associatie.
Voor mij draait het hier toch meer om de geflipte productie van de plaat dan het liedje, zoals bij Elliott.
Maar waar de productie veel aandacht vraagt met z'n foefjes en dingetjes, vallen de composities ook wel erg op. Het gaat namelijk alle kanten op.

En wat klinkt het allemaal lekker.

Wat ik gaaf vind aan deze tijd is dat producers steeds sneller ontwikkelen en meer weten dan vroeger, waardoor ze steeds gestoorder kunnen gaan. Producers krijgen steeds meer en meer kennis van elektronica en kunnen je als luisteraar steeds beter manipuleren in de wereld willen neerzetten.
Maar goed, met al deze kennis kun je ook een kutplaat maken. En het gaat uiteindelijk om de keuzes die de artiest maakt.

Van opeens uit het niets distortions toevoegen, valse gitaren, overdreven compressie of vibrato's tot extreme vinyl-plaat achtige sounds. Ja, een commerciële bedoeling is dit niet. Het is weird en soms ook beetje onaangenaam en brutaal. En terecht, wat mij betreft. Want ieder effect dat is toegevoegd klinkt met precisie en smaak uitgekozen.
Heerlijk. En waar ik ook enorm van hou is wanneer een artiest besluit om lekker pas op het midden van de plaat (nr.5), een hele andere, en veel hardere, vibe in te slaan.

Het is heerlijke koptelefoon-muziek waar ieder klein geluidje en effect de hele boel naar een hoger niveau tilt.

Voor nu 4,5*.