Sohnarr - Coral Dusk (2020)

O berichten..
En nu 1. Prachtplaat!

Voordat ik mij eigen eindejaarslijstje definitief invul, struin ik altijd nog even musicmeter af, naar goeie/mooie platen die ik misschien gemist heb.
En dat had ik, deze release is compleet aan mij voorbij gegaan (ondanks dat ik de "neoklassieke" releases sinds jan swerts zijn schaduwland erg scherp in de gaten houdt). Maar wat een fantastische plaat is dit zeg.
Zo op de valreep misschien nog wel mijn favoriet van dit jaar.

Soloalbum van Patricia Vanneste, ex-lid van de Belgische band Balthazar. Met die band nooit een klik gehad maar gezien de hoge 2020 positie van dit album op deze site maar eens een luisterpoging gewaagd. Bijzonder verhaal omtrent het ontstaan van dit album. Ontstaan tijdens een trektocht die Patricia heeft gemaakt door Scandinavië. Op de een of andere manier straalt dit album dat ook uit. Je ziet zo die uitgestrekte, verlaten vlaktes voor je. Enkele nummers zijn voorzien van zang en de rest is instrumentaal. Spaarzaam en ingetogen zoals het hoort op dit soort albums. Neoklassiek vind ik overigens niet echt kloppen. Het is maar ‘n genre uiteraard maar toch een correctie ingediend. Dit is toch meer pop (vind ik) Kortom, prachtig sfeervol album dat precies de juiste snaar raakt bij mij op ‘n avondje als deze.

Wat een bijzonder mooie plaat en ik kom er nu pas (per ongeluk) achter.

Wat is een Melomania een epische plaat zeg!

Ja, valt wat voor te zeggen. Ik draaide deze na Nils Frahm's Empty en dan valt wel op dat dit album bij vlagen wel poppy en uitbundig klinkt. Maar neoklassiek hoeft niet altijd ingetogen te zijn.

Toeval of niet, maar ik draaide dit album ook direct na Empty van Nils Frahm en veel groter had het contrast niet kunnen zijn. Sohnarr klinkt in vergelijking daarmee dan haast uitbundig, maar Coral Dusk heeft ook zeker een behoorlijk ingetogen kant, zoals te horen valt in The Mermaids of Bergsjøn en Playing Hard to Get. Op andere nummers, vooral de nummers mét zang, doet de muziek me eerder denken aan die van Agnes Obel, Linnea Olsson of Lamb. Hoe dan ook, ik vind dit een fraai album, dat mogelijk nog wel in mijn waardering zal stijgen. Vooralsnog steekt het machtige Melomania er voor mij met kop en schouders bovenuit, maar Radar en Tiptoe bevallen me ook alvast erg goed.

Heerlijk als mensen gaan bekvechten over labeltjes. Boejuh!! Vergeet de plakkertjes en luister naar dit sfeervol werk.