No Joy - Motherhood (2020)

Zo, mooi album hoor. Na Wait for Pleasure (2013) ben ik ze uit het oog verloren maar de recente singles hebben mij weer bij de les gebracht. Nu meer een solo project van frontvrouw Jasamine White-Gluz dan een band. Shoegaze vormt nog steeds de basis maar White-Gluz experimenteert veel met andere genres en heeft er plezier in. Triphop, Metal en met name een dosis dreampop komt voorbij. Een flinke stap vooruit voor No Joy. Af en toe moet ik denken aan bands als A Sunny Day in Glasgow en Wolf Alice.

Benoemenswaardig zijn de singles Dream Rats en Four. Dream Rats is een snoeihard doch beeldschoon nummer, een samenwerking met Jasamine's zuster Alissa, frontvrouw van metalband Archenemy. Haar grunts vormen een mooi contrast met Jasamine's zachte stem.

Four is een nummer wat alle kanten opschiet. Van een shoegazey intro, naar een laidback 90's triphop beat om vervolgens te eindigen met een metal outro. Klinkt vreemd maar het werkt als een tierelier. Een van de beste singles die ik dit jaar heb gehoord.

Tweede helft van het album moet nog wat groeien maar dat komt denk ik wel goed.

Plaatje dit zeg. Rare triphop invloeden, zelfs wat black metal spul en vooral waar No Joy goed in is/was snoeiharde shoegaze met goede rust nummers.

Na drie albums gevuld met dromerige shoegazer werd het vijf jaar geleden heel erg rustig rondom de uit Montreal afkomstige formatie No Joy. Stilletjes aan werd de conclusie getrokken dat de Canadese band toch wel het maximale rendement uit dit genre heeft gehaald, en dat Jasamine White-Gluz misschien toch wel definitief de muziek business vaarwel zegt om zich te richten op een conservatief gezinsleven. Dit is dus niet het geval geweest, de frontvrouw heeft thuis zitten brainstormen over een verdere voortzetting van No Joy, waarbij nieuwe invalshoeken voor een creatieve impuls moeten zorgen. De rol van mede oprichter Laura Lloyd is ondertussen schijnbaar uitgespeeld. Haar naam wordt dan ook niet vermeld op Motherhood, voor haar is de bandnaam No Joy ondertussen daadwerkelijk van toepassing.

Jasamine krijgt hulp van haar muzikale zus Alissa White-Gluz die vanaf 2014 een duivels verbond is aangegaan met de Zweedse deathmetal band Arch Enemy. Deze samenwerking resulteert in het verrassend sterke Dream Rats, waar de angstaanjagende grunts van Alissa oorverdovend binnen knallen. Met de combinatie van zweverige sprookjesklanken en keiharde gothic injecteren de bloedzusters een overvloed aan eighties mystiek de luidsprekers uit, waarmee ze al het voorgaande werk van No Joy doen vervagen tot kinderlijk schaduwspel. Wat zonde dat deze waanzinnige meesterzet beperkt blijft tot die enkele uitspatting terwijl ze met gemak een plaat hadden mogen vullen met deze ontoombare brok aan geladen energie.

Ook buiten dit gegeven blijkt dat het telkens met dezelfde figuren de studio induiken ook wel degelijk zijn beperkingen heeft. Nu Jasamine White-Gluz zich ontkoppeld heeft van Laura Lloyd is ze genoodzaakt om op zoek te gaan naar bredere invalshoeken. Die vindt ze terug in de ritmische beats waarmee Birthmark mag openen en die vervolgens overgaan in explosieve psychedelische gitaaruitbarstingen. Alleen hierdoor gooit ze de poort naar de nineties met een smak open en laat ze die behouden jaren tachtig sound ver achter zich. Doordat ze al eerder de nadruk op de percussie heeft gelegd komt de funkende discosound van Nothing Will Hurt niet totaal onverwachts uit de lucht vallen. Het sluit allemaal perfect aan bij de gedurfde stappen die de zangeres niet geheel risicoloos heeft uitgestippeld.

Na het ruige intro van Four laat ze de zomerse hiphopbeats de sensuele pasteltinten van haar vocalen inkleuren, waarna het stevig nu-metal gitaarspel er in alle opgekropte razernij maniakaal met donkere muzikale inktpatronen doorheen mag schetsen. De retro doorschietende bas en robotvocoder in Ageless is minder tijdloos als de titel aangeeft, maar wel een gepast eerbetoon aan de rockende new wave uit het vernietigende haarlaktijdperk. Ook hier geeft ze er met het afsluitende mechanische pianospel er een eigen draai aan.

Het tweede gedeelte van Motherhood grijpt veel sterker terug naar het verleden van No Joy, en stukken minder naar het verleden van de muziekgeschiedenis. Nog steeds maakt Jasamine gebruik van de veelzijdige variatie door een hemels engelkoor in Signal Lights, barokke vogue klanken in Fish en harde donderslagen in Happy Bleeding. Toch dreigt ze ook regelmatig kopje onder te gaan in het overheersende shoegazer moeras, waarover ze steeds meer de controle verliest, al red ze zichzelf telkens weer met haar betoverende elfenstem.

No Joy - Motherhood | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com