Bill Champlin and Wunderground - Bleeding Secrets (2018)

Zo af en toe word je enorm verrast en dat was bij mij het geval toen ik in oktober 2018 “BLEEDING SECRETS” van Bill Champlin & Wunderground voor het eerst beluisterde. Wat een ongelofelijke lekkere plaat is dat!! Maar eerst enkele achtergronden. Bill Champlin is voormalig lid van de Amerikaanse pop/rock/jazzrock band Chicago en werd geboren op 21 mei 1947 en is dus 71 jaar. Hij maakte bijna 30 jaar deel uit van deze band, maar bracht ook af en toe een solo album uit. Zijn eerste uit 1978. “SINGLE” is een klassieker binnen de AOR/melodic rock en laat horen welke kwaliteiten Champlin had. Binnen Chicago schreef hij mee aan een aantal songs, maar zag ook ruimte om zelf wat uit te brengen. Rond 2009 verliet hij de band, vermoedelijk met ruzie, want hij wil niets meer weten van Chicago. Met Toto zanger Joseph Williams en gitarist Peter Friestedt bracht hij in 2015 het prachtige album “C.W.F.” uit en in 2018 had hij tijd en veel inspiratie gevonden met met zijn vrouw Tamara Champlin en zanger/gitarist Gary Falcone, die gewerkt heeft met onder andere Kenny Loggins en David Foster. “BLEEDING SECRETS” bevat 13 geweldige tracks die, wat mij betreft, laten horen hoe AOR en melodic rock gemaakt dient te worden. Met passie, kwaliteit en veel variatie. Dit album laat je elke keer weer genieten van pop, rock, beetje jazz en funk, ballads, blazers, lekkere gitaar en keyboardsolo’s…geweldig. Om met één van de tracks te eindigen…”THEY DON’T MAKE ‘EM LIKE THEY USED TO”. Dat klopt wel, maar gelukkig heeft deze 70 plusser met zijn kompanen die inspiratie wel gevonden en dit briljantje gemaakt.

Hoor in het openingsnummer meteen veel verwantschap met het werk van Chicago. Zoals die mid 80s synth die hij blijkbaar nog steeds gebruikt.

Dit rockt wat steviger dan Chicago al zit het ook niet ver uit elkaar. Heel kort door de bocht is het Chicago met een tweede lead-vocaliste en nauwelijks synths / blazers.

Klinkt niet verkeerd, ze hadden er wel zin in en beter dan de te zoete Chicago aan het einde van de 80s.

Maar een nummer als Imaginary Friend is niet goed gemixt, je hoort volumes van instrumenten met abrupte fade-in/outs op en neer gaan.