Van Inkel's Choice (1993)

Leuk dat die er ook op staat nu. Heb ik al heel lang.
Met onsterfelijke nummers van Harry Chapin, Bad Company, Andrew Gold, Aretha Franklin, Gary Wright, The Hooters, Jay Ferguson en Then Jericho.
Van Inkel was in die jaren een van de bekendste radio DJ's.

Nou, dat laatste lijkt me een vrij overbodige toevoeging. Aan de andere kant: voor de jongere generatie is het misschien wel handig om te weten. Maar die stort zich naar alle waarschijnlijkheid niet op dit alleraardigste verzamelaartje.

Zoals wel vaker gebeurde in de hoogtijdagen van de CD (maar ook in het LP-tijdperk) mochten toonaangevende radio-DJ's wel eens een albumpje met verzamelde nummers vullen, ter schaamteloze zelfpromotie. Gelukkig pakt dat hier goed uit, want Van Inkel kiest niet voor de weg van de minste weerstand, maar haalt, naast enkele geheide 'classics' (Aretha, Stealers Wheel, Badco, the Hooters) ook een flink aantal minder voor de hand liggende, maar evengoed aangename radioplaatjes voor het voetlicht.

Ik deel de keuze van Dibbel hierboven: de nummers van Harry Chapin, Gary Wright, Jay Ferguson en Andrew Gold zijn stuk voor stuk klasbakken. Maar ook de nummers van Crabby Appleton, The Jackson Sisters en de country-hit van Eddie Rabbitt zijn leuk om weer eens te horen. Sharon Brown past minder in het totaalplaatje, maar vind ik toch wel een leuk disconummer.
Daarnaast werd ik aangenaam verrast door die song van Michael Murphy. Schijnt een Amerikaanse radiohit geweest te zijn, die mij het meest doen denken aan Dan Fogelberg, met eenzelfde desolate sfeer.

Het blijven radioplaatjes en dus krijgen weer de korte versies van de hits van Bad Company en de Prince- offshoot Vanity Six (die je ook bijna nooit op een verzamel-CD aantreft). En volgens mij heeft zelfs de single van dat nummer de volledige versie van vijf minuten, dus waarom deze nou zo nodig met twee minuten moest worden ingekort, is me een raadsel.*

Helaas staat er ook wat overbodige ongein op, in de vorm van de eerste en de laatste track, maar gelukkig kun je op CD's nummers skippen, dus dat doe ik dan ook maar. Onda nks dat toch vier sterren, voor het muzikale gehalte en de redelijk originele songkeuze.

* EDIT: Aha, ik zie het al op Discogs: in de VS kregen ze de drieminutenversie op single, waarschijnlijk vanwege de nogal expliciete tekst in het middenstuk. De Nederlandse en de Duitse single hebben gewoon de volledige versie van vijf minuten.

Vind vooral die then Jericho track fenomenaal goed.

Ja, die vergat ik zowaar te noemen in mijn opsomming. Geweldig nummer, inderdaad, ik heb 'm ook nog op single. Maar verder ken ik niets van die band. Is het wat?

Die van Vanity Six staat ook niet op Spotify.

Er lijkt bij dat nummer iets hardnekkigs aan de hand wat betreft de rechten.

Samengevat, dat nummer is hun Magnum Opus en verder vind ik van het album big area vooral de gelijknamige titeltrack een lekkere song. De rest is minder.

Beetje vreemd, ja. Nasty girl is geschreven en geproduceerd door Prince. Die doet notoir moeilijk als het gaat om de rechten, maar het meeste van zijn repertoire staat inmiddels wel op de streamingdiensten. Het kan zijn dat de erven Vanity (de leadzangers van het nummer, die enkele jaren geleden overleed) bezwaar maken, omdat zij later in haar leven een 'born-again Christian' is geworden. En ten slotte kan het zijn dat het nummer een expliciet seksueel getinte tekst heeft (in elk geval de lange versie), en dat ligt tegenwoordig ook gevoelig.

Daarnaast is het een relatief obscuur nummer, dat alleen in Nederland en België een grote hit is geworden. Kortom, ik kan verschillende redenen bedenken, maar het blijft speculeren.