Iris Camaa - Straight from the Shoulder (2005)

Een zeer verrassend en spetterend album van Iris die tegenwoordig ook percussie speelt bij Tangerine Dream. Dit is een heel puik album geworden. Voor wie eens wat anders wil proeven.

Dit album heeft wel een tijd nodig gehad om een plaats te krijgen en om mijn mening te vormen. De openner One Love een cover van de U2 hit was in het begin voor mij iets als restaurant muziek. Maar naar een paar draai beurten begon ik wel te horen dat Iris Camaa wel er een bepaalde soul erin legt. Voor de overige songs heeft ongeveer hetzelfde gegolden.

Toch na meerdere luister-sessies begint er wel wat meer duidelijkheid te komen. De stem van Iris Camaa is prettig om na te luisteren. Goed helder en zonder de songteksten erbij is goed te volgen waarover ze zingt. De muziek daaronder is zeer uiteenlopend. Het loopt van jazz via easy listening naar pop. Soms is er ook sprake van enige verstilling in de muziek. Een track als Show Me the Light zou mooi kunnen worden gebruikt als een intermezzo tijdens een kerkdienst. Het roept een beeld op van mensen die iets aan het overwegen zijn.

Door al die factoren is hier sprake van een album waar sterk uiteenlopende verhalen op zijn te horen. In een ietwat strijdende sfeer beëindigd dit bijzondere album met Licking My Boots. Voor de producte van dit album tekende Edgar Froese en Thorsten Quaesching, geen onbekende in muziekland

Nu niet gaan overdrijven, hoor . Als je een willekeurige voorbijganger op straat aanspreekt en vraagt of ze bekend zijn met de muzikanten Edgar Froese en Thorsten Quaeschning, zal die waarschijnlijk zich gaan krabben op het achterhoofd, verward gaan fronsen en vervolgens met het hoofd nee gaan schudden . Maar ik kan het net zo goed mis hebben natuurlijk .
Sorry, ben een beetje flauw .

Dit is een site voor muziekliefhebbers en daar mag je wel vanuit gaan dat men enige kennis van zaken heeft. Heel anders is dat bij een totaal onbekend persoon. Zo heb ik een tijdje gewerkt bij een krant en kreeg daar een persbericht van een persoon die zich steevast een bekend kunstenaar noemde terwijl dat niet zo was. Dus iedere keer bij het redigeren het woord "bekend" weglaten totdat de kunstenaar in kwestie boos opbelde waarom we het woord "bekend" weglieten. Na een korte uitleg begreep hij waarom en daarna stuurde hij braaf een persbericht zonder het woord "bekend" op. Dat beviel weliswaar beter, maar haalde wel een hoop sfeer uit het verhaal. Vangelis en Jarre zijn grootte bekende, edoch een Edgar Froese en een Klaus Schulze horen daar zeker bij. Over iemand als Thorsten Quaesching mag worden getwijfeld, edoch een naam als Tangerine Dream hoor je te kennen als ware liefhebber van electronische muziek.

edoch een naam als Tangerine Dream hoor je te kennen als ware liefhebber van electronische muziek.

O ja?