Inter Arma - Garbers Days Revisited (2020)

De cover van Southern Man (Neil Young) is in ieder geval ontzettend gaaf. De track klinkt nu echt als Inter Arma, maar het origineel is ook nog steeds zeer herkenbaar.

Vooral benieuwd hoe ze Scarecrow van Ministry gaan neerzetten. Die track lijkt ze op het lijf geschreven te zijn.

Zo, March of the Pigs op Spotify nu. Dat ligt ze ook prima zo te horen. Ik begin onderhand te denken dat er maar weinig is dat ze niet aankunnen. Lekker grof ingezet, die bassound!

Purple Rain is inmiddels ook te beluisteren. Wat een lef toont Inter Arma om dit nummer te coveren! Helaas komt het wat mij betreft niet helemaal uit de verf: ik vind de zang van Mike Paparo echt niet om aan te horen en op sommige momenten lijkt het zelfs een parodie te worden. Muzikaal gezien is het een heel ander verhaal en staat het geheel (inclusief de legendarische gitaarsolo) als een huis!

De band wilde deze cover eigenlijk helemaal niet op de plaat zetten omdat ze zelf wisten dat de vocalen niet goed zijn, maar Relapse Records was er voor de rest heel enthousiast over en overtuigde de band toch om hem op deze plaat te zetten. Ze zeggen zelf ook dat je met deze cover een inkijkje krijgt bij een ''karaokesessie'' met de band.

Als ik het goed begrijp is dit een album met covers? Zit ik, eerlijk gezegd, niet op te wachten.

Ja, dit is een coveralbum.

En 't is een tof coveralbum, met een aantal niet voor hand liggende keuzes! Het album schiet meteen mooi uit de startblokken met Scarecrow dat hen inderdaad als gegoten zit. Daarna krijgen we een mooie versie van Southern Man van Neil Young, maar vooral het gierende Runnin' Down a Dream (Tom Petty!) en Purple Rain (Prince!) maken indruk. De songs daartussen maken een wat mindere indruk, maar dan nog is dit een meer dan geslaagd project.

3,5 sterren

Leuk tussendoortje, hoor! Het venijn zit hem duidelijk wel in de kop, want daar krijgen we echt twee ijzersterke covers te horen die volledig naar eigen hand worden gezet. Scarecrow (Ministry) is de band inderdaad op het lijf geschreven en krijgt een heerlijke sludgy laag mee. De Neil Young-cover is ongelofelijk goed: knap hoe je het nummer zo een andere kant op stuurt met een sludgevibe en zelfs blackmetal en blastbeats, maar tegelijkertijd eigenlijk vrij dicht bij het origineel blijft. Ook Hüsker Dü wordt in een heel erg lekker blackmetaljasje gestopt.

De andere covers blijven allemaal vrij dicht bij het origineel, maar worden vaak wat zwaarder gespeeld. Toch komt de band niet in de buurt van de razernij van het originele March of the Pigs van Nine Inch Nails. De Purple Rain-cover is instrumentaal gewoon erg goed uitgevoerd en dan maakt het me eigenlijk niet zo veel uit dat de drummer zingt als een dronken oom op een karaokeavond die denkt dat hij dat nummer wel aankan, het niet al te best doet, maar de held van de avond is omdat hij er volledig voor gaat.

Met een titel die knipoogt naar die covertreinramp van Metallica, kon ik het eigenlijk wel weten. Wat een dronkemansgelal. Ik kan hier helemaal niks mee. Southern Man heeft dan inderdaad iets eigenzinnigers meegekregen al blijft de solo net zo kut als die van Neil zelf.

Maar bij Hard Times en Purple Rain komen deze gasten niet verder dan een stel met sake overgoten Japanners in een karaokebar. Ik weet niet of ik moet lachen of huilen. Gauw wegspoelen dit.

Inter Arma live at Roadburn Redux 2021

Live striem van hun optreden gister. Ze spelen de meeste nummers van dit album plus nog wat andere covers. Erg gaaf

Let ook op de spelende kittens tijdens At League With Satan